Tijdens mijn wereldwijde digitale zwerftochten op zoek naar het goede boek kwam ik onlangs in Boedapest, hoofdstad van Hongarije, terecht. Ik kwam er het boek Flamandok és Vallonok of "Vlamingen en Walen" tegen en kocht het dadelijk. Het boek verscheen in 1986 en is een historisch-politiek essay van de in zijn land bekende historicus Karsai Laszlo, in het Hongaars wordt eerst de familienaam geschreven, gevolgd door de voornaam. Bij ons zou het Laszlo Karsai zijn.
Het boek verscheen bij de toenmalige Hongaarse staatsuitgeverij Kossuth Könyvkiado, en biedt in 200 blz. een beknopte en kritische analyse van de historische, economische en sociaal-culturele wortels van de Belgische communautaire strijd. Voor een Hongaars publiek tijdens de laatste jaren van het socialistische tijdperk -schrijver kon het niet weten-, biedt het boek een zeldzaam neutrale, niet-marxistische blik op de complexe westerse politiek.
Karsai slaagt erin om de Belgische taalstrijd te ontleden, niet als een simpel taalkundig probleem maar als een complex product van veranderende economische structuren en klassenbelangen. Zo beschrijft Karsai de taalwetten van 1932 als een formele erkenning dat het Franstalige assimilatiemodel in Vlaanderen definitief gefaald had. Veel aandacht besteedt hij ook aan het VNV van Staf de Clercq en Rex van Léon Degrelle.
