Theo van Gogh krijgt biograaf

De op 2 november 2004 in Amsterdam door een moslim gruwelijk vermoorde Theo van Gogh
(°1957) heeft zijn biograaf gevonden. De Neder-landse historicus Jaap Cohen streeft er naar om in 2020 klaar te zijn met zijn biografie over de regis-seur, acteur, columnist en boven alles rebelse non-conformist die Van Gogh was. Aan de Nederlandse pers liet hij weten dat "ik dit boek graag wil maken. Omdat de familie van Theo van Gogh interessant is, er veel mooi materiaal van en over hem is en je er een goed tijdsbeeld aan kan koppelen. Van Gogh heeft veel gezichten. Hij stond bekend enerzijds als grof, en anderzijds gul. Juist de rol van de vrijheid van meningsuiting die aan het schrijven van deze biografie verbonden is, interesseert me. Dat zal ook het hoofdthema van mijn boek worden. Ik weet dat het een wespennest is, maar ik denk dat ik er op een integere manier mee kan omgaan". Biografie waarnaar we alvast uitkijken.
Hiernaast de prachtige tekening op de cover van "The Economist" van 19 november 2016.

Ian McEwan: schrijver en non-conformist

De 68-jarige Britse auteur Ian McEwan, schrijver van vijftien romans en talrijke columns, is een non-conformist in hart en nieren. Hij was een van de weinige auteurs die de verkiezing van Donald Trump steunde. Zijn motto luidt: "Pessimisme is heerlijk. Het is de blauwdruk van het intellectuele leven". Aan de zaterdagse bijlage van het NRC-Handelsblad van
5 november ll. Het Blad verklaarde hij onder meer het volgende: "Het is zorgelijk wat de EU te wachten staat en dat is toch voor een belangrijk deel de schuld van de linkse partijen. Neem bijvoorbeeld de houding die Nederland aannam in de kwestie rondom Ayaan Hirsi Ali. Ik denk dat Nederland zich daarin schandalig heeft opgesteld. Ze kwam op voor vrouwenrechten, maar haar kritiek op de islam werd door de links-liberale partijen weggezet als racisme. Dat was een politieke correctheid die typerend is voor wat er nu gebeurt. Ik weet dat de visie is verschoven, maar elke vorm van kritiek te zien als racisme, heeft averechts uitgepakt. De vrouwen voor wie Hirsi Ali opkwam, hebben niets aan die correctheid gehad, geen enkele onderdrukte vrouw trouwens. Rechtse, nationalistische partijen konden daardoor met die ideeën aan de haal. Linkse partijen hebben gewone vragen die pasten binnen de mensenrechten laten
liggen. Zolang linkse partijen bang zijn voor racisme, bewijzen ze mensenrechten geen dienst, en voeden ze de nationalistische partijen. (...) Het pessimisme over de toekomst neemt de overhand".

Boek Houston Stewart Chamberlain

Gisterochtend bracht de efficiënte Nederlandse post me de eerste exemplaren van mijn nieuw boek: Houston Stewart Chamberlain: rassenideoloog en wegbereider van het nationaalsocialisme. Het boek, uitgegeven door Aspekt, is het resultaat van meer dan twintig jaar verzamelen en lectuur. Wereldwijd is het de derde biografie die aan deze "gecultiveerde Engelse gentleman" en vriend van keizer Wilhelm II gewijd wordt. Eerder verscheen er een Engelstalige (1981) en een Duitse (2015) biografie over hem. Tot nu toe verscheen er zo goed als niets over hem in het Nederlands. Het boek was voor me een werk van langere adem. Ik ben thans benieuwd hoe het boek zal onthaald worden.
Het telt 210 blz. en een vijftigtal illustraties. Houston Stewart Chamberlain is zowel bij me als in de boekhandel verkrijgbaar. Boekhandelsprijs: 23,95 €

Joris van Severen in The Times Literary Supplement

Zopas rondde ik mijn artikel voor het Joris van Severen-jaarboek 2017 af. Mijn bijdrage handelt over de ophefmakende recensie die op 10 november 1966 in het gezaghebbende boekenblad The Times Literary Supplement verscheen. In Vlaams-nationale en Verdinaso-kringen werd toen met een beschuldigende vinger naar Mark Grammens, hoofdredacteur van De Nieuwe, gewezen. Wist men toen dat de eigenlijke schrijver van het lange stuk Oxford-professor en francofiel Richard Cobb was. Pas na diens overlijden
kwam de waarheid aan het licht. Over dat alles en nog veel meer handelt mijn artikel.
Inmiddels bezorgde mijn Kortrijkse drukker me de nieuwe Leesfolder, nr. 6 in de reeks, handelend over Ottomar Anton. Alsook mijn nieuwe Altringer-brochure (nr. 7) over de Gentse filosoof en professor Herman de Vleeschauwer. Beide publicaties worden begin volgend jaar verspreid.

Ruilbeurs Kontich

In opvolging van de Vlaamse Ruilbeurs van Nijlen vond gisteren de eerste Ruilbeurs in Kontich plaats. Edwin Truyens en zijn mensen hadden alles goed geregeld en klaargezet. De zaal was volledig bezet. Enkel de kooplustigen en verzamelaars dienen nog de weg naar Kontich te vinden. Daar waar het in de voormiddag vrij druk was, verflauwde de belangstelling na de middag wat. Wellicht zat het bijzonder mooie herfstweer hiervoor tussen. Heel wat Vlamingen gaan graag op zondag eens wandelen om achteraf een terrasje te doen. Het is inderdaad al een jarenlange traditie dat de zondagen van Nijlen en nu ook Kontich gezegend worden met mooi weer.
In elk geval was ik tevreden deze eerste Vlaamse boekenbeurs in Kontich bijgewoond te hebben. De Vlaamse Ruilbeurs is na jaren niet alleen een beurs maar ook een sociaal trefpunt om vrienden en kennissen weer eens te ontmoeten of om nieuwe contacten te leggen.

Nieuwe Encyclopedie van Friesland

Zopas ontving ik de nieuwste editie van de Nieuwe Encyclopedie van Fryslân. Een schitterende uitgave in vier kloeke boekdelen. In totaal bevatten de boeken 3000 blz., 11.000 trefwoorden en meer dan 1100 illustraties in kleur. Je kunt er letterlijk alles in vinden wat van dicht of van ver met Friesland te maken heeft. Hoofdredacteur van de hele onderneming die zeven jaar voorbereiding vergde, was Meindert Schroor. Medewerkers waren onder meer Klazien Schroor-Dijkstra, K.F. Gildemacher, Jelle Krol, G.J. de Langen, A. Buursma, Martha Kist en J. Kuiper. Kortom de uitgave is een lust voor het oog en een verrijking voor eenieder, waaronder mezelf, die zich voor de Friese regio interesseert.
A propos, wordt er tegenwoordig al eens nagedacht over een nieuwe uitgave van de Nieuwe Encyclopedie van de Vlaamse Beweging? Binnenkort viert deze haar twintigste verjaardag.

De afgang van een prijs: over de Pil-Van Gastelprijs

Zopas werd bekend gemaakt dat de 7de Pil-Van Gastelprijs 2016 gaat naar het duo Dieter Vandenbroucke en Harry van Velthoven. Daarmee zet de afgang of de degradatie van deze 'prestigieuze' prijs zich verder door. Ooit wilde de Pil-Van Gastelprijs de hoogste en meest belangrijke prijs van de geschiedschrijving van de Vlaamse Beweging zijn. Dat is nu wel definitief voltooid verleden tijd.
Waarom? De jury van deze prijs wordt grotendeels gerekruteerd uit leden van de redactie van het tijdschrift Wetenschappelijke Tijdingen (WT), en de prijzen worden systematisch toegekend aan leden van de redactie van datzelfde tijdschrift of aan medewerkers. Ook thans is dat weer het geval. Daarenboven gaat de prijs steeds naar academici. Als buitenstaander en publicist over de Vlaamse Beweging maak je gewoon geen enkele kans om deze Pil-Van Gastelprijs in de wacht te slepen. Met andere woorden "ons kent ons" of je blijft buiten aan de deur staan. Geen mogelijkheid dat de deur voor je geopend wordt. Wijlen Carlos van Louwe zei me dat je als niet-academicus geen enkele kans hebt om ooit deze prijs te krijgen. Ik uitte toen mijn twijfels. Thans weet ik beter en dien ik postuum Carlos gelijk te geven.
Voor de eerste en laatste keer dong ik met mijn Leo Vindevogel-biografie (2013)  mee naar deze Pil-Van Gastelprijs. Over de toekenning van de prijs wordt geen uitleg verschaft of correspondentie gevoerd, aldus het reglement. Dus geen openheid. Ik uit hierbij mijn sterke twijfels over het oordeelkundig vermogen van de jury, en meen dat een aantal juryleden lijden aan vooringenomenheid. Vooringenomenheid en het "ons kent ons"-principe is de maatstaf van het WT=Pil-Van Gastel-clubje geworden. Het woord 'inteelt' is hier wel op zijn plaats. Tegenwoordig publiceert iedere jury die zichzelf ernstig neemt een zogenaamde short- en longlist. Niet aldus de jury die de "hoogstaande prijsvraag" Pil-Van Gastel uitschrijft. Ook de jury voor de 7de prijsvraag bestond, mits een paar uitzonderingen, uit de enge WT-club.
Hierboven schreef ik al dat geen enkele niet-academicus tot deze jury behoort; dat is trouwens steeds het geval. Een jury uitsluitend bestaande uit academici zal nooit ofte nimmer een prijs toekennen aan een niet-academicus. Ik had dus beter moeten weten. Akkoord de activist en Vlaamse communist Victor Brunclair had zijn verdiensten en betekenis voor de Vlaamse Beweging. Maar had iemand als Leo Vindevogel dat dan niet? Waarom valt Brunclair wel in de prijzen en Vindevogel niet? Nochtans werd mijn laatste biografie overal gunstig onthaald, behalve... in WT waar Wils in een twaalf pagina's tellende recensie het boek neersabelde.
Dat brengt me meteen naar de vorige prijzen. Waarom kreeg in 2013 Kevin Absillis de 6de Pil-Van Gastelprijs voor zijn biografie over de belgicistische francofone Angèle Manteau? Ik zoek nog altijd de juiste persoon die mij kan uitleggen welke verdiensten deze dame voor de Vlaamse Beweging had. Ah ja, Absillis maakt deel uit van het WT-clubje. Daar heb je meteen ook de reden waarom hij de prijs kreeg. Samen met Daniël Vanacker kreeg de fervente belgicist Lode Wils in 2001 de 2de Pil-Van Gastelprijs uitgereikt, en dat voor twee delen van wat uiteindelijk zijn vijfdelige roemruchte biografie over Frans van Cauwelaert zou worden. Kon de toenmalige jury dan niet wachten tot deze biografie voltooid was? Of was de druk uit Leuven te sterk? Wils behoort al decennialang tot de opstelraad van WT, en heeft er een aanzienlijke macht.
Mijns inziens getuigen de juryleden van de opeenvolgende uitreikingen van de Pil-Van Gastelprijs systematisch van een bourgeoisiementaliteit. Klasse hoort bij klasse en voor een buitenstaander geldt Eintritt verboten! Het zou eigenlijk beter zijn dat deze prijs herdoopt wordt tot de WT-prijs; dat zou alvast beter overeenkomen met de huidige realiteit.
Ben ik nu een slechte verliezer? Misschien ja, maar het kan me niets schelen. Een en ander moest mij hier van het hart. Ook ik heb het recht om mijn mening over de Pil-Van Gastel- of WT-prijs te verkondigen, en aan te klagen.