Lauweren

Het feit dat mijn blog een tijdlang op non-actief stond, wil niet zeggen dat ik op mijn lauweren zat te rusten. Helemaal niet. Naast het schrijven van een stuk of wat recensies schreef ik inmiddels de derde aflevering van de Curiosa-Schriften, dat handelt over mijn jeugdjaren in West-Duitsland (1956-1976). Het afgelopen weekeinde ben ik begonnen aan aflevering IV gewijd aan Operation Silberfuchs (1941). 

Tussendoor las ik ook enkele boeken en dat louter voor mijn plezier, en ga ik op doktersadvies wat meer gaan wandelen. Ziezo, dat was het dan weer eens.

Grieks vuur

Het Oost-Romeinse of Byzantijnse Rijk beschikte over een militaire ontwikkeling die zijn tijd ver vooruit was. De Byzantijnen hadden vanaf de 7de eeuw een wapen dat "Grieks vuur" spuwde: de eerste vlammenwerper.

Het precieze recept is verloren gegaan, maar vermoedelijk schoot het wapen een soort napalm af. Het brandde op water en was daardoor zeer effectief tijdens zeeslagen tegen Arabieren en Vikings. Nog tijdens het bestaan van het Byzantijnse Rijk ging de kunst van het vervaardigen van Grieks vuur verloren. Het kon daarom niet worden ingezet tegen de oprukkende Ottomanen, die in 1453 op bloedige wijze een einde maakten aan het Byzantijnse Rijk.

Asbach Uralt een gewaardeerde Duitse cognac

Voor de Eerste Wereldoorlog bezaten de Duitsers een uitstekende brandewijn die bekend stond als een goede Duitse cognac (zie afbeelding). Door het dictaat van Versailles mochten de Duitsers van de Fransen de naam 'cognac' niet meer gebruiken. Voortaan moesten ze een andere naam kiezen. 

Asbach Uralt bestaat nog steeds en wordt overal gewaardeerd, maar gaat door het leven als 'brandewijn'. Hetzelfde geldt voor de Duitse champagne. In de Elzas -tot 1918 behorende tot het Duitse keizerrijk- kweekten ze uitstekende champagnoise of sekt maar na de Eerste Wereldoorlog werd de benaming 'champagne' een taboe voor de Elzas. Dat gold onder meer voor het merk 'Wolfsberger'. 

Een 'Uilenkaart' bij aflevering I van de Curiosa-Schriften

Iedereen die het eerste deeltje van de Curiosa-Schriften aankoopt, krijgt gratis een Uilenkaart op A-5 formaat bijgevoegd. Deze kaart is een reproductie van de cover van het prachtig geïllustreerde tijdschrift Fotonieuws, dat in februari 1943 verscheen (zie illustratie).

Op de achterzijde voegde ik wat uitleg bij. Zo heb ik het ook over de symbolische rol van de uil in de Vlaamse Beweging. Ik vermeld ook het Uilenspiegelcomité van wijlen Francis van den Eynde.

Een attente lezer liet me weten dat de vereniging nog steeds bestaat. Vroeger kwamen de leden samen in het Brusselse café De Uylenspiegel. Café dat niet meer bestaat. Thans komen ze nog jaarlijks eenmaal samen. Leden zijn onder meer Michiel Plaizier, Jan Verleysen, Guy Verbelen, Paul Ulens, Hilde de Lobel, Jan Noblesse en Luk van Nieuwenhuysen. Met dank voor deze aanvullende informatie.

Een nieuw project is geboren: de 'Curiosa-Schriften'

 

"Curiosa Schriften", aflevering I

Sinds een goede week loopt mijn nieuwe folderslag met in de aanbieding de 2de druk van mijn boek Hitlerjeugd Vlaanderen, het boekje Hendrik Jozef Elias en het Oekraïens nationalisme en tot slot de eerste aflevering van mijn spikssplinternieuwe brochurereeks Curiosa-Schriften. Dit eerste deeltje is gewijd aan de Temsenaar, Heel Nederlander en activist Jef Hinderdael. Na de Eerste Wereldoorlog nam hij de wijk naar het Nederlandse Soest waar hij bleef wonen tot aan zijn overlijden in 1948. De aflevering telt 48 blz. in vierkleurendruk en is ruim geïllustreerd. Al zeg ik het zelf maar het is piekfijn uitgebracht. De prijs bedraagt acht euro (zonder verzendingskosten).

In een eerste fase had ik de Curiosa bedacht als een soort jaarboek van een honderdtal pagina's. Pas later besefte ik dat het uitbrengen in boekvorm (zie boekenlegger rechts) en in vierkleurendruk een eerder dure aangelegenheid zou worden. Vandaar mijn keuze om jaarlijks een paar brochures uit te brengen over telkens een enkel onderwerp. Het aantal pagina's zal variëren tussen 32 en 48 pagina's. De oplages zal ik beperken tot vijftig à 150 exemplaren. Het ligt niet in mijn bedoeling om ze in het commerciële circuit onder te brengen.

Amerikaanse bommenwerper B-24 'Liberator' was een vliegende doodskist

Uit recent vrijgegeven cijfers blijkt dat 15.000 Amerikaanse vliegtuigbemanningen tijdens hun opleiding al omkwamen. En dat op een totaal verlies van 52.000 piloten en bemanningsleden of 30 % van het totaal. Dat zijn indrukwekkende cijfers. De kroon spande hierbij de viermotorige US-bommenwerper B-24 die terecht door de bemanningen als een vliegende doodskist beschouwd werd. 

Een B-24 bommenwerper

Niet alleen was het een onbetrouwbaar toestel maar de opleiding diende in een mum van tijd te geschieden en de zekerheid van het toestel was beneden alle peil. De opleiding duurde veel te kort. Er was ook voortdurend behoefte aan nieuwe piloten en crewleden, die vaak veel te jong en onervaren waren. Immers meer dan hun Britse collega's werden de Amerikaanse met bosjes door de Duitsers uit de lucht geschoten. De Duitse Flak en nachtjagers waren immers heel efficiënt, en dat in tegenstelling tot wat in de boekjes geschreven staat.