De Leeuw van Vlaanderen in het Arabisch

Cover van de Arabische vertaling

In een bijzonder lezenswaardig artikel vertelt de verdienstelijke biograaf van Hendrik Conscience, Johan Vanhecke ons dat er recent drie nieuwe vertalingen van De Leeuw van Vlaanderen (1838) zijn bijgekomen. Namelijk in het Azerbeidjaans (2023), Arabisch (2023) en dit jaar is daar een Bulgaarse vertaling bijgekomen.

Te weten dat bij ons journalisten, auteurs, dichters en literatuurwetenschappers De Leeuw... afserveren als "oubollig en onleesbaar" (aldus Bruno de Wever in zijn voorwoord). Bron: Wetenschappelijke Tijdingen, 2026/nr. 2. Het tijdschrift kan tegenwoordig gratis op het internet gelezen worden.

Boekenbeurs in Baasrode

(Foto Filip Duynslager)

Zaterdag ll. vond in Baasrode bij Dendermonde de eerste Boekenbeurs  "Lode van Dessel" plaats, zo genoemd naar de Vlaams-nationalist die als eerste van wal stak met een eigen Vlaamse boekenbeurs in Nijlen. In Baasrode, een initiatief van de duizendpoot Jan de Beule, kwamen zo'n paar honderd bezoekers over de vloer. De enkele tientallen standhouders, waaronder mezelf, waren na afloop allen tevreden over de opkomst en de verkoop. 'Toeristen', zij die eventjes binnenkomen en een rondje slenteren in de zaal om zich daarna te gaan laven aan de bar, waren er haast niet. Haast niemand verliet de beurs zonder een aankoop in zijn bezit.

Zelf verkocht ik vooral exemplaren van mijn nieuw boek Als de dag van gisteren en van mijn biografie over Staf de Clercq. Ook enkele exemplaren van de laatste Dwarsliggers (2022) vonden hun weg naar nieuwe bezitters. Een beurs die zeker voor herhaling vatbaar is. De mensen van het Vlaams Historisch Archief verdienen hiermee zeker een pluim.

Gesprek in Kester

Met Jean-Paul de Loecker (Foto Karl Desmet, Heemkundige Kring Gooik)

Vrijdagavond, 13 maart ll. reden we met zijn drieën vanuit Kortrijk door weer en wind naar Kester in het Pajottenland. Daar voerde ik op uitnodiging van de plaatselijke Heemkundige Kring een gesprek met voorzitter Jean-Paul de Loecker een tweegesprek over mijn recent verschenen biografie over Staf de Clercq. We begonnen om 20u05 en eindigden om 22u45.

Zicht op de aanwezigen (Foto Karl Desmet)

De zaal zat met 91 aandachtige toehoorders zowat stampvol. Het was dan ook een historische locatie waar het gesprek plaatsvond. Immers de stichter-leider van het VNV woonde vanaf het najaar van 1919 tot 1937 in Kester. Tijdens de pauze verkocht ik een aantal exemplaren van mijn tweedelige biografie. De meegebrachte folders verdwenen in een mum van tijd. Na ons gesprek was er kans tot het stellen van vragen. Daaruit bleek dat er in de streek nog steeds veel belangstelling bestaat voor de historische plaats die de nagedachtenis van Staf de Clercq er nog steeds inneemt. 

Leo Frenssen in Polen

Leo Frenssen was in de jaren 1930 een van de meest kleurrijke figuren uit de Antwerpse politieke geschiedenis. Met zijn bakfiets reed de man door de straten van Antwerpen om reclame te maken voor zijn partij, de Technokraten.

Over hem schreef ik in 2019 de korte biografie De eerste populist. Leo Frenssen, Antwerps non-conformist. Hierbij een paar citaten uit het mij toen onbekende artikel dat op 22 oktober 1938 verscheen in het Nederlandse dagblad Nieuwe Rotterdamsche Courant. Het artikel is van de hand van Emmanuel de Bom. "Frenssen, Leo, hij dien men nu zoowat overal 'den Apostel' meent te moeten noemen, 'de wilde' Frenssen is, met vijf kiezers verkozen voor den gemeenteraad. (...) Maar, dat Leo Frenssen en de zijnen nu wel en degelijk op de kussens zitten, en er niet meer kwaad zullen bedrijven dan anderen, dit staat voor mij -objectief spectator, maar meteen vriend van ieder man-van-goeden-wille- paalvast". Met dank aan Chris Ceustermans, die deze maand nog een eerste allesomvattende biografie van Filip de Pillecyn zal publiceren. 

Tot mijn grote vreugde vond ik eerder op een boekenverkoopwebstek van google de hierbij afgebeelde karikatuur van Leo Frenssen die op 6 november 1938 op de cover van een Pools tijdschrift verscheen. Een prachtige illustratie die helaas niet meer in zijn biografie kon opgenomen worden.

Terug uit Silezië

Het herbouwde universiteitsgebouw in al zijn pracht

De afgelopen week bracht ik grotendeels door in Schlesien of Silezië, de Duitse provincie die na de zomer van 1945 overgeheveld werd naar Polen als compensatie voor Oost-Polen, dat door Stalins rijk ingepalmd werd. De Sovjets verdreven de daar wonende Polen, en de Polen en de Sovjet-Russen verdreven met geweld (etnische zuivering) de Duitsers, die er al sinds de 13de eeuw woonden. In 1740 werd Silezië dat voordien tot het Habsburgse Rijk behoorde, door de Pruisen van Frederik II de Grote veroverd. Dat bleef zo tot Stalin het land opeiste om de Polen te compenseren. Maar de stenen spreken nog steeds Duits, zoals Dirk Rochtus, onze reisgids, het zo mooi zegde. De reis werd georganiseerd door Doorbraak en verliep feilloos.

Zwerge in Breslau

Voor het verloop van de reis verwijs ik naar het verslag dat vandaag op de webstek van Doorbraak verscheen. Mij viel vooral de tegenstelling tussen de grote stad Breslau en het platteland op. In Breslau zijn de oude gebouwen grotendeels heropgebouwd met Duits en Europees geld, en schitteren weer zoals vroeger. Op het platteland is dat helemaal niet zo. Slechts hier en daar in de omliggende stadjes werden de oorspronkelijke gebouwen verfraaid, vooral dan rond de marktpleinen. Heel veel huizen die bewoond werden door de van oorsprong Oost-Poolse bevolking, liggen er nog steeds bij zoals ze in 1945 door de Duitse bevolking gedwongen verlaten werden. Sommige huizen zijn verworden tot halve krotten of ruïnes. Idem voor de straten die nog deels bestaan uit kasseistenen. Maar thans wordt er overal aan de wegen gewerkt en nieuwe (lelijke) torenflats en bedrijven opgetrokken. Hopelijk straalt Silezië binnen een paar decennia niet eenzelfde lelijkheid uit zoals dat thans jammer genoeg het geval is met heel wat Vlaamse gemeenten en steden.

Zwart toerisme: de Muur van Mussert

 Afgelopen week bevonden we ons in Lunteren aan de rand van het natuurdomein en wandelgebied de Veluwe. Neen, wolven kregen we niet te zien of te horen. Wel brachten we onder meer een bezoek aan de Muur van Mussert die zich in het bosrijke Lunteren bevindt. Op lokale wegenkaarten staat het gewoon aangegeven. Maar het is wel even zoeken geblazen eer je de ruïne vindt. Hij staat te midden van een bungalowpark uit de jaren 1950. Zoals op de foto te zien is, bevindt dit stuk zwart erfgoed zich in nogal verregaande staat van verbrokkeling. Geld wil de overheid er niet aan besteden, en een privé-initiatief om geld in te zamelen voor de restauratie ervan, zie ik ook nog niet onmiddellijk gebeuren. 

Als men dit symbool van de Nederlandse collaboratie verder zal laten verkommeren, zal het beslist geen "monument voor de eeuwigheid" worden, zoals NSB-leider Anton Mussert het ooit zag. Na juni 1940 vonden er overigens geen manifestaties meer plaats. Vroeger gingen er stemmen op om er een monument van te maken als symbool van de Nederlandse collaboratie. Maar thans is het muisstil rond de Muur. Overigens werd de Muur van Mussert in de omgeving van Lunteren gebouwd omdat zich daar het geologisch middelpunt van Nederland bevindt. 

Donaukruisvaart

Sinds gisteren ben ik terug van een kruisvaart ('cruise') op de Donau tussen Passau en Boedapest. Fantastische reis en heel wat gezien. De steden Boedapest en Wenen zijn een apart bezoek meer dan waard. Wenen is een heel gezellige stad waar je makkelijk verdwaalt en Boedapest is een zeer nette stad met veel netjes geklede jeugd. Ook zeer muzikaal. Bij ons avondlijk bezoek aan het centrum werden op twee verschillende plaatsen populaire muziek gespeeld en gezongen. Niet ver van de dom verkochten kunstenaars overdag hun karikaturen van onder meer Poetin en Orban. De politie liet hen begaan. Het is niet zo dat er overal portretten van Viktor Orban te zien zijn en slogans van zijn partij te lezen vallen. Niets van gemerkt. Wel is het zo dat je lid van zijn partij moet zijn indien je iets wilt bekomen. In Wenen en Linz was er wel overal partijpropaganda in het straatbeeld te zien. Daar vinden er op 5 oktober nieuwe presidentsverkiezingen plaats. Er zijn 22 kandidaten... Overigens had onze Weg met Doorbraak-groep in Linz het voorrecht om door de huidige president persoonlijk toegewuifd te worden. Hij dacht wellicht dat we een groep aanhangers waren. Nu, de vriendelijke man kreeg van de meeste van ons een wedergroet. Heel wat bijgeleerd tijdens deze reis in aangenaam, vriendschappelijk gezelschap. Opvallend was ook dat de Donaustreek er heel wat groener bij lag dan onze droge gewesten.

Hamme

 Gisteravond mocht ik in Hamme in een taverne, onder meer de geboorteplaats van Renaat Waterschoot, mijn twee nieuwe boeken komen voorstellen. In mijn uiteenzetting had ik het ook over een non-conformistische geschiedschrijving en de terreur van de zogenaamde woke-historici, die ook bij ons meer en meer hun opwachting maken.

Er was een heel geïnteresseerd publiek komen opdagen dat achteraf menig boek, vooral dan de Dwarsliggers en Renaat Waterschoot, kocht en liet signeren. Tevreden en uitverkocht kon ik in de late avond huiswaarts keren. Met dank aan J.d.B. en R.P. Foto's FDK.

Nietzsche Archiv

 De afgelopen week maakte ik een korte reis naar Weimar-Naumburg-Leipzig in de sporen van Goethe, Schiller en Nietzsche. Het deed deugd om nog eens in Duitsland te vertoeven ondanks de strenge coronamaatregelen. "Maske aufsetzen bitte!" Het hoogtepunt van deze reis was voor me mijn bezoek aan het Nietzsche Archiv. De rest van het gezelschap toog naar het KZ van Buchenwald waar ik vroeger al eens was. Op die hete nazomerse middag was ik de enige bezoeker van het Archiv dat voor mij een openbaring was. Ik kon er rondlopen zonder mondmasker op en de museumbewaakster vertelde honderduit. Ik verliet het pand rijkelijk beladen met ansichtkaarten, bladwijzers, boeken en een redelijk grote buste van Nietzsche. Een afgietsel van de buste die door Max Klinger gemaakt werd. Alom tevredenheid.

Voor de komende weken plan ik artikels voor Bulletin Tweede Wereldoorlog en voor Bühne (een kort opstel over Gretha, de eerste vrouw van Ernst Jünger). Beide uitgegeven door Aspekt. Met de uitgeverij sloot ik tevens een overeenkomst om korte biografieën in boekvorm te schrijven over Pierre Laval en Jacques Doriot. Immers aan de Franse collaboratie wordt hier te lande m.i. te weinig aandacht besteed.

Een boekenmonument is niet meer: Martin Ros overleden

In een verpleeghuis in Amersfoort overleed op 8 december Martin Ros. Hij was 83 geworden en bij leven al een boekenmonument, een fenomeen op zich. Decennialang was hij chef boeken bij uitgeverij Arbeiderspers in Amsterdam —“uitgeversknecht” noemde hij zichzelf. Hij was de ontdekker van schrijvers als Maarten ’t Hart en Boudewijn Büch, en lanceerde de kwalitatieve topreeksen Open Domein en Privé Domein. Het grote publiek kende hem als overijverige en dolenthousiaste recensent van boeken voor de TROS Nieuwsshow op Radio 1. Boeken over de Tweede Wereldoorlog, erotica, wielrenners —waarover hij zelf enkele boeken pleegde—, en uiteraard biografieën behoorden tot zijn lievelingsdomein. Zijn autobiografisch getinte boek Liefde en ouderdom groeide uit tot een bestseller. Martin Ros was letterlijk bezeten van boeken. Zijn eigen bibliotheek telde zowat 60.000 boeken, verspreid over diverse locaties. Eens stortte door het gewicht een deel van zijn huis in. Met hem voerde ik een jarenlange correspondentie en hadden we diverse ontmoetingen. In 1997 werd de steeds enthousiaste Ros door een herseninfarct getroffen en diende hij zijn werk bij de uitgeverij stop te zetten. Na zijn herstel bleef hij schrijven, recenseren en verzamelen. Hieronder volgen enkele herinneringen.

“Flamisme”

Eens vertelde Martin Ros me dat hij van alle nog in leven zijnde Nederlanders de grootste collectie boeken over de Vlaamse Beweging of “flamisme”, zoals hij onze emancipatiebeweging wel eens noemde, bezat. “Ja, jochie, daar sta je van te kijken maar het is zo !”, voegde hij er nog veelbetekenend aan toe. Uiteraard twijfelde ik niet aan de woorden van deze ‘gedreven boekenfanaat’, die zichzelf omschreef als de ‘laatste kabouter van het grote boekenvak’.

Het was trouwens door zijn interesse in een ‘aantal curieuze kanten’ van de geschiedenis van de Vlaamse Beweging dat we met elkaar in contact kwamen. Op 8 maart 1996 schreef Martin me een brief —bij mijn weten maakte ie nimmer gebruik van een pc— waarin hij aanvullende gegevens vroeg over enkele figuren die hij in het vervolgdeel van zijn in 1995 verschenen Jakhalzen van het Derde Rijk wenste te publiceren. Nu dat tweede deel is nooit verschenen maar het leidde wel tot een eerste van een reeks persoonlijke ontmoetingen.

Onze allereerste ontmoeting vond plaats in april 1997 in een Indonesisch restaurant dat hij vaak frequenteerde. De kennismaking in het gezelschap van vriend Gui van Gorp verliep allerhartelijkst. Alsof we elkaar al jaren kenden. Martin bezat dan ook een innemende persoonlijkheid. Als een machinegeweer stak hij van wal, al springende van het ene naar het andere onderwerp. Bij wijze van kennismaking vond er eerst een soort ruilbeurs van boeken en tijdschriften plaats. Telkens weer klonk het: ‘Dat is geweldig’. Diverse onderwerpen als gestigmatiseerde vrouwen, de uitgeverswereld, collaboratie, het drama van Mayerling, keizerin Sissi, de polderpolitiek van Wim Kok, Paul Léautaud, Vlaamse Beweging, Adolf Hitler, de Ronde van Vlaanderen, bibliotheken… kwamen aan bod.

Kelkje

Zijn geliefkoosde ‘Dat weten jullie toch !’, ‘Is dat zo?’ en ‘Dat moeten jullie absoluut lezen!’, werden bij haast ieder onderwerp herhaald. Naarmate de uren verstreken en het verbruik van menig glas jonge jenever (een ‘kelkje’) en wijn steeg, werd onze gastheer steeds luidruchtiger. Af en toe bonkte hij met zijn vuisten op tafel om zijn uitspraken kracht bij te zetten. Kopjes en glazen wipten dan even omhoog. Eenmaal viel er een glas wijn om waarbij de in de buurt liggende boeken inderhaast gered dienden te worden. De vriendelijke dienster maande ‘meneer Ros’ wat stiller te willen zijn. Zijn stem daalde dan tot fluisterniveau om na vijf minuten weer het volume van voorheen te bereiken.

Met Martin Ros spreken was in feite luisteren naar een stortvloed van woorden, waar je af en toe eens een woord kon tussenbrengen. Om een originele boutade in de overtreffende trap zat hij nooit verlegen. Je vroeg je wel eens af of hij ooit tot rust kwam. Brieven van hem waren ofwel in een schier onleesbaar handschrift gesteld, ofwel getypt en een uitnodiging voor de correspondent om er de juiste woorden aan toe te voegen. De gedachten van Martin gingen immers vlugger dan zijn vingers het tempo konden aanhouden.

Het volgende jaar spraken Gui en ik met Martin op dezelfde plaats af. In afwachting van zijn komst, wandelden we langs het kanaal. Plots fel getoeter. Martin Ros in zijn blitse kleine sportwagen met op de achterbank ettelijke boekentasjes, zat hevig gesticulerend naar ons te zwaaien. Wij vlug naar hem toe. Hij hield immers het verkeer op maar het kon hem blijkbaar geen zier schelen. ‘Hoe gaat het in Vlaanderen?’, luidde zijn eerste vraag. Het duurde toch een paar minuten eer we hem ervan konden overtuigen eerst zijn wagen te parkeren, en dan het gesprek verder te zetten. De rij auto’s achter hem was inmiddels tot een heuse file uitgedeind. Van al het geclaxonneer achter zich trok hij zich geen moer aan. Of hoorde hij het niet?

Deventer

Diezelfde zomer, begin augustus 1998, vertoefden mijn echtgenote en ik op de grootse boekenmarkt in Deventer. Op een bepaald moment ontwaarde ik aan een boekenkraam Martin Ros bepakt met een rugzak en enkele tassen vol boeken. Prompt en vol enthousiasme gaf hij de dame naast mij enkele hartstochtelijke zoenen. Het ging allemaal danig vlug dat ik de tijd niet kreeg hem er op te wijzen dat de dame in kwestie helemaal mijn echtgenote niet was. Consternatie ! Ze vatte de zaak evenwel sportief op en bleek Martin door zijn radiopraatjes te kennen. Toen even later mijn wettelijke wederhelft zich bij ons voegde, werd het zoenen met evenveel overtuiging herhaald.

Graag vermeld ik ook nog dat hij samen met Perry Pierik in het midden van de jaren 1990 uitgeverij Aspekt in Soesterberg oprichtte. Het grootste deel van zijn boeken hebben er een nieuwe thuis gevonden.

Voor mij was Martin Ros een hele grote meneer uit het boekenvak, die zijns gelijke niet kende in Vlaanderen —met uitzondering dan van Gaston Durnez en Ludo Simons. Iemand voor wie ik dagelijks mijn denkbeeldige pet afnam. Telkens was het een genot om een brief van hem te mogen ontvangen, en een tijdlang wekelijks zijn radiopraatje op Selexyz te beluisteren. Het is een genoegen en een eer om hem, de Vlamingenvriend, hier als afscheid een eresaluut te mogen brengen.

Samen met Martin Ros en Gui van Gorp aan tafel

Tentoonstelling Baasrode

(Foto Herwig Vereycken)

Afgelopen weekeinde vond in Baasrode, bij Dendermonde, een groots opgezette tentoonstelling plaats over de opeenvolgende Heelnederlandse jeugdbewegingen. Er was veel belangstelling voor. Samen met een goede vriend hield ik er een boekenstand open. Op zaterdagnamiddag signeerde tekenaar Korbo. Voor mijn nog te verschijnen nieuw boek over Reimond Tollenaere: 'vader' van het Vlaamsch Legioen ontwierp Korbo de cover, waarvan ik vijftig affiches op opdikkend editiepapier liet maken. Alle affiches zijn gesigneerd en genummerd.


Zicht op de stand (Foto FDK)

Het boek zelf zal in 2021 verschijnen (gebonden en in vierkleurendruk). Met voldoening kijk ik terug op deze dagen van Baasrode, en dank ik de vrienden die mijn deelname mogelijk maakten.

Censuur op IJzerwake

Mijn stand in de rode circustent

Zondag ll. nam ik nog eens deel aan IJzerwake; ditmaal ook met een eigen stand. Belevenissen en ontmoetingen alom. En daar bovenop die gruwelijke bloedhitte.
Vanuit mijn stand kon ik volop de schransende flaminganten etc. gadeslaan. Daar zag ik letterlijk het "erst das Fressen und dann die Moral" van Bertold Brecht in beeld gebracht. Helaas is de behoefte van de meeste flaminganten etc. naar geestelijk voedsel beduidend minder te noemen. Ja, Vlamingen zijn geen lezend volk en dat in tegenstelling tot onze Noorderburen en de Scandinaviërs.

De poster staat op de achtergrond

Tevens werd ik als standhouder in de vroege uren tot twee maal toe geconfronteerd met de 'veiligheidsdienst' van IJzerwake, die me vriendelijk maar dwingend vroeg de A3-poster van de cover van mijn boek over Hubert Borremans te verwijderen. Immers "VTM loopt rond met een ploeg en ze zouden dat SS-uniform wel eens in beeld kunnen brengen". Ik trachtte uit te leggen dat het hier om een Oostfrontvrijwilliger ging. Tot twee maal toe weigerde ik het portret te verwijderen. Een mogelijkheid tot gratis reclame laat je toch niet zo maar voorbijgaan. Onmiddellijke werd ik ook door enkele goede vrienden bijgesprongen. Incident gesloten. VTM nergens gezien in de grote tent, waar onder meer mijn stand opgesteld stond.
Toch geeft een en ander wel te bedenken van de tegenwoordige mentaliteit ook op IJzerwake, waar tot enkele jaren geleden de Oostfronters tot het vaste patrimonium behoorden en apart begroet werden. Tot wat de dwingelandij van het politiek correct-gedoe al niet leiden kan. Ook nu dus bij een organisatie als IJzerwake. De rest van de dag verliep in peis en vrede.

Slovenië

Terug van een tiental dagen vakantie in Slovenië of Slavisch Oostenrijk. Mooie natuur maar voor mij veel te heet; gemiddeld 37 à 38° Celsius. In de steden en dorpen nog veel restanten van het Tito communisme: fabrieken in het centrum en afschuwelijk lelijke betonflatgebouwen. Ons gezelschap zat op hotel in het stadje Cerkno. De vriendelijke conservator van het lokale museum vertelde me dat het grootste deel van het stadje in april-mei 1945 verwoest werd door de partizanen omdat ze er te weinig aanhang bezaten. De Tito-communisten redeneerden als volgt: wie niet in onze rangen strijdt, beschouwen we als een tegenstander. Tot 1991 diende het zo voorgesteld te worden dat de Duitsers bij hun aftocht Cerkno verwoest hadden. Nog een anekdote. Cerkno is beroemd omwille van zijn carnaval (en carnavalmaskers). In 1945 door dictator Tito verboden, mocht het pas in 1956 hervat worden.
Mooie uitstappen gedaan naar het immense grottencomplex van Postojama en het Karstgebergte; dat laatste met het oog op een nieuw nog te schrijven boek over de Karstjäger.

René Victor

Gisteravond in het AMVC-Letterenhuis in Antwerpen de voorstelling van de lijvige biografie van de Vlaamsgezinde advocaat en humanist René Victor (1897-1984) door Jan Verstraete (geen familie!) bijgewoond. Zo'n honderdtal aanwezigen. Professor Matthias Storme schitterde door een deels geïmproviseerde rede. Terecht stelde hij dat hij van voetnoten houdt en een hekel heeft aan eindnoten, zoals ze ook in deze biografie jammerlijk aanwezig zijn. Toppunt van ellende is echter wanneer de uitgever voor het notenapparaat verwijst naar de webstek van zijn uitgeverij. Gelukkig werden in het voorliggende boek, uitgegeven door DoorbraakBoeken, de noten in het boek opgenomen.
Door de late voorstelling van het boek (20u30) moest ik me reppen om de laatste trein richting Kortrijk (22u37) te halen. Binnen afzienbare tijd zal ik het boek in 't Pallieterke bespreken.

Reimond Tollenaere in Tielt

Gisteravond sprak ik voor de Marnix Ring Roeselare-Tielt "De Blauwvoet" over VNV-propagandaleider en commandant-generaal van de Dietsche Militie/Zwarte Brigade Reimond Tollenaere. Mijn lezing ging door in een van de vergaderruimtes van het aangename restaurant Shamrock in Tielt.
Een 35-tal aanwezigen en alles vond plaats in een gemoedelijke sfeer. Met dank aan voorzitter Lieven Debrabander. Achteraf kon ik wat boeken aan de man brengen onder meer ook van mijn pas verschenen Friese Portretten.

Boekenbeurs Kontich

Zondag ll. vond in Kontich (vroeger Nijlen) de 23ste Vlaams-Nationale Ruilbeurs plaats. Het was een heel rustige beurs. Te rustig. Samen met een tiental standhouders zat ik op een nogal afgelegen locatie; een klaslokaal (de "rode zaal" dan nog) van een lagere school. De standhouders kregen ruimschoots de tijd om ongestoord bij elkaar op bezoek te gaan en lange gesprekken te voeren. Na de middag was er gelegenheid tot meditatie en bezinning.
Neen, zo kalm heb ik het nog nooit geweten. Misschien is het tijd om te herbronnen en moet er uitgekeken worden naar een meer centrale plaats, Asse bijvoorbeeld.
(Foto Nancy Six)

Ruilbeurs Kontich

In opvolging van de Vlaamse Ruilbeurs van Nijlen vond gisteren de eerste Ruilbeurs in Kontich plaats. Edwin Truyens en zijn mensen hadden alles goed geregeld en klaargezet. De zaal was volledig bezet. Enkel de kooplustigen en verzamelaars dienen nog de weg naar Kontich te vinden. Daar waar het in de voormiddag vrij druk was, verflauwde de belangstelling na de middag wat. Wellicht zat het bijzonder mooie herfstweer hiervoor tussen. Heel wat Vlamingen gaan graag op zondag eens wandelen om achteraf een terrasje te doen. Het is inderdaad al een jarenlange traditie dat de zondagen van Nijlen en nu ook Kontich gezegend worden met mooi weer.
In elk geval was ik tevreden deze eerste Vlaamse boekenbeurs in Kontich bijgewoond te hebben. De Vlaamse Ruilbeurs is na jaren niet alleen een beurs maar ook een sociaal trefpunt om vrienden en kennissen weer eens te ontmoeten of om nieuwe contacten te leggen.

Ten huize van

Samen met vriend Gui van Gorp gisteren op bezoek geweest bij uitgever Perry Pierik in Soesterberg. Altijd gezellig om met gelijkgezinden over boeken, geplande boeken en nog te schrijven boeken te spreken. Op het einde toonde Perry ons zijn bibliotheek. Hij bezit zo maar eventjes tienduizend boeken over de beide wereldoorlogen en de Koude Oorlog. Om in extase te komen!

Spreekbeurt in Schoten

Gisteravond sprak ik in Schoten voor de Marnixring afdeling Voorkempen Pater Stracke. Ik kwam er in contact met enkele mensen die sterk in de geschiedenis van Vlaanderen geïnteresseerd waren. Een veertigtal leden van de ring namen aan de activiteit deel. Na de gebruikelijke maaltijd hield ik een uiteenzetting over het onderwerp "Mijn boeken en ik". In de mij toegemeten tijd had ik het over mijn ervaringen met uitgevers en hoe ik ertoe kwam om boeken en brochures in eigen beheer uit te geven. Verder vertelde ik het gezelschap over mijn archivalische zoektochten en de mensen over wie ik geschreven had.
Tevens had ik een kleine boekenstand voorzien. De verkoop achteraf viel goed mee en tevreden spoorde ik weer huiswaarts. Om kwart na middernacht was ik thuis.