Houston Stewart Chamberlain

Sinds deze week ben ik begonnen met werk te maken van een Nederlandstalige biografie over Houston Stewart Chamberlain, een van de grondleggers van de 19de eeuwse rassenideologie en een voortrekker van het nationaalsocialisme. Gedurende ruim twintig jaar verzamelde ik gegevens en documentatie over en van hem. Ik bezit al zijn boeken en brochures, die ik hoofdzakelijk in het begin van de jaren 1990 aan spotprijzen in de voormalige DDR kon kopen.
Het schrijfwerk zal me tot in de zomer van volgend jaar zoet houden. De Chamberlain-biografie wordt het eerste deel van mijn "Duitse trilogie". Later volgen nog biografieën van Dietrich Eckart en Alfred Rosenberg. De boeken zullen door uitgeverij Aspekt uitgebracht worden.

Joris van Severen kent tweede druk

Totaal onverwacht, voor mij althans, verscheen er een tweede druk bij uitgeverij Aspekt van mijn Joris van Severen: een biografisch portret. De eerste druk verscheen in 2010 en was bij de uitgever volledig uitverkocht. Ik ben er alvast blij mee. De tweede uitgave werd meteen in een nieuw jasje gestoken. Zie hierbij.

Christian Simenon, broer van Georges

Het zal je broer maar wezen, zouden we kunnen schrijven. De auteur van 237 misdaad- en psychologische romans Georges Simenon (1903-1989), hield er een verborgen agenda op na. Zelden of nooit sprak of schreef hij over zijn jongere broer Christian (1906-1947). Met reden al bleef hij hem steunen tot op het einde.
Christian Simenon, de lieveling van zijn moeder, was vanaf 1936 een fervent rexist en vurig aanhanger van Léon Degrelle. Tijdens de Duitse bezetting van België behoorde hij tot het doodseskader van Rex. Iedere door de weerstand vermoorde rexist diende gewroken te worden, luidde het motto. In de zomer van 1944 behoorde Christian tot het rexistische commando dat wraak nam na de moord op de rexistische burgemeester van Charleroi, Oswald Englebin. Op 17 en 18 augustus werden 27 gevangen genomen burgers van de stad in het nabijgelegen Courcelles gelyncht. Georges' broer vermoordde eigenhandig de deken van Charleroi.

Op aanraden van grote broer vluchtte Christian na de bevrijding naar Frankrijk om zich bij het Vreemdelingenlegioen aan te melden. Zo ontsnapte hij aan een gewisse doodstraf. Veel plezier had hij evenwel niet aan zijn vrijheid. In 1947 kwam Christian Simenon in Indochina om toen zijn konvooi nabij Hanoi in een hinderlaag van de Vietcong viel.
Over hem publiceerde de Belg Patrick Roegiers onder de titel L'autre Simenon (Grasset) een biografische roman. Het boek deed in Franstalig België en in Frankrijk al heel wat stof opwaaien. De auteur neemt meer dan eens een loopje met de waarheid. Zo beweert Roegiers ten onrechte dat Christian een tijdlang aan het Oostfront streed. Het is vooral wat schrijver over de auteur van de Maigret-romans schreef dat de woede van de Simenon-fans opwekte. Zo verwijt Roegiers hem lafheid en dat hij nauwe contacten met Duitse militairen onderhield.
Een stevige biografie van Christian Simenon zouden we begroet hebben. Maar blijkbaar kan dat niet in Franstalig België waar de academische historici het thema collaboratie schuwen als de pest. Roegiers' roman is een mengeling van biografische gegevens, gratuit verhalen en lasterpraatjes. Meer mogen we blijkbaar uit de Ardennen niet verwachten.

Signeren op de Boekenbeurs

Gisteren brachten we een bezoek aan de Boekenbeurs in Antwerpen. Op vraag van Perry Pierik van uitgeverij Aspekt heb ik aan zijn stand gedurende anderhalf uur zitten signeren. Nu gelukkig ging de tijd vlot voorbij en kon ik enkele boeken signeren. De rest van de tijd was ideaal om met Perry wat bij te praten over boeken, uitgeven en toekomstplannen te smeden. Het was er wel warm en bijwijlen redelijk druk. Twee zaken die niet bepaald aan mij besteed zijn. Op de foto staat Perry Pierik naast mij te praten met een boekenmens. Zijn aankopen waren voldoende om twee tassen te vullen. Uitgeverij De Rode Kamer heeft geen betrekking op een bepaalde ideologie...
Een beeld dat me zal bijblijven is Pieter Aspe die zit te signeren met een lange rij gegadigden voor hem. Zijn collega naast hem zat werkloos toe te kijken. Wat gaat er dan in die man om?

'Nijlen' maakt plaats voor 'Kontich'

Gisteren, zondag 18 oktober, vond in Nijlen de 20ste Ruilbeurs Vlaamse Beweging plaats. Veel volk en eenieder ging tevreden naar huis. Wel vond de beurs voor de laatste maal in Nijlen plaats. Gelukkig werd er inmiddels een oplossing gevonden zodat de Ruildag verder kan blijven bestaan.
Volgend jaar vindt de 21st Ruilbeurs in Kontich plaats. Daar zal Edwin Truyens de fakkel van de verdienstelijke Lode van Dessel overnemen. In naam van heel wat standhouders mag ik hier Lode, zijn echtgenote Rita en zijn kleine ploeg medewerkers voor hun jarenlange tomeloze inzet danken.

Wir schaffen das (nicht)

Op de cover van het laatste nummer (8 oktober) van het Duitse magazine Stern staat een veelzeggende fotomontage. Op de voorgrond staat de filosoof van de vroeg 19de-eeuwse schilder Caspar David Friedrich met daaronder de vraag: "Wie viele Flüchtlinge verträgt Deutschland?" Op de achtergrond troept een 'zwerm' (dixit David Cameron) gelukzoekers samen.
De 'filosoof' symboliseert de traditionele Duitse waarden van de Leitkultur tegenover de vloedgolf gelukzoekers, die momenteel niet alleen Merkel-Duitsland overspoelen maar heel Europa. Een oude wijze man zei me ooit: "Duizend migranten kun je makkelijk integreren, bij 10.000 ontstaan er problemen. Eenmaal de 100.000 overschreden wordt, ontstaat er gettovorming met alle gevolgen van dien".
Maar wat met meer dan een miljoen alleen al voor Duitsland? De gevolgen zijn gewoon niet meer te overzien. Neen, mevrouw Merkel "Wir schaffen das nicht!"
Wellicht beleven we thans het einde van een tijdperk. Een gordijn van duisternis daalt neer over het oude Europa.

Kurland/Koerland, 1944-1945

Nu dat alle bestelde exemplaren van Strijd met ons! de deur uit zijn, ben ik vanmorgen begonnen aan een nieuw boek. Mijn derde 'oorlogsboek', het sluitstuk van een driedelige reeks, zal ditmaal handelen over de oorlog in Koerland, 1944-1945. Na de doorbraak van het Rode Leger aan het Baltische front, begin oktober 1944, raakten een veertigtal Duitse divisies met in totaal een half miljoen manschappen in het Letse Koerland geïsoleerd. Daar dienden ze op uitdrukkelijk bevel van Hitler stand te houden. Ondanks een herhaald aandringen van zijn generale staf weigerde Hitler halsstarrig het schiereiland te evacueren. Nochtans konden deze divisies, waaronder een Nederlandse, elders aan het Oostfront beter en efficiënter ingezet worden. De Koerland-divisies hielden stand maar aan een strategisch overbodig front. Tijdens zes Sovjet-offensieven werd een deel van hen nutteloos opgeofferd. De Heeresgruppe Kurland bezat eigen postzegels met daarop de stempel 'Kurland' (de hierbij geplaatste afbeeldingen hebben uitsluitend een historische betekenis).
Op 9 mei 1945 capituleerde de legergroep. Een kleine 200.000 Duitse Koerland-strijders verdwenen achter prikkeldraad.