Compensaties voor Griekenland?

De laatste tijd wordt de Duitse politiek gedomineerd door de Griekse eis voor compensaties voor het geleden leed tijdens de Duitse bezetting, 1941-1944. Het mag ons niet verbazen dat sommige Duitse politici, en niet alleen van de oppositie (Groenen en Die Linke) hiervan voorstander zijn.
Als bondskanselier Merkel iets mee had van een Margaret Thatcher dan zou ze niet alleen de arrogante Grieken wandelen sturen maar de bal ook doorgeven aan Italië. Dat land onder Mussolini viel immers op 28 oktober 1940 Griekenland binnen. Hitler was hierover woedend want het land onder dictator Metaxas was niet alleen een bondgenoot van de As, maar Mussolini had Hitler niet op de hoogte gebracht van zijn voorgenomen invasie. Bovendien kregen de Italianen lik op stuk van de Grieken. Na enige tijd was de situatie aan het front volledig omgedraaid. De troepen van de Duce werden uit Griekenland verjaagd, en de Grieken trokken op hun beurt het door Italië bezette Albanië binnen, waar ze als bevrijders onthaald werden. De Duitsers zagen zich verplicht om in april 1941 de Italianen uit het slop te halen. Binnen de drie weken waaide de hakenkruisvlag aan de Akropolis in Athene.

Samen met de Duitsers bezetten de Italianen het land tot september 1943 - de Duitsers bleven er tot in oktober 1944. Na hun vertrek brak er een burgeroorlog tussen nationalisten en communisten uit. Er werden inderdaad tal van wreedheden aan beide zijden tijdens de bezetting begaan. Dus waarom vraagt de huidige links-populistische regering ook geen compensaties aan Italië. Als Italië weigert te betalen dan kunnen ook de Duitsers dat doen.
Terwijl we toch bezig zijn, kan de Griekse regering ook een vergoeding vragen aan de Amerikaanse regering omwille van hun steun aan het kolonelsregime. En waarom niet aan de Turken die het land eeuwenlang bezetten en uitbuitten? Bovendien kunnen we, alle gekheid op een stokje, ook de lijn doortrekken naar de Klassieke Oudheid toen de Romeinen, dus twee maal Italië, het Griekse grondgebied meerdere eeuwen als hun bezit beschouwden. En moeten de Britten geen compensaties betalen voor de Griekse kunstschatten die ze naar Londen brachten? Op die manier blijven we dus bezig; dit ter bevordering van de Eenheid binnen de Europese Unie...

Arnswalde en 'Langemarck'

Momenteel werk ik volop aan mijn boek over het Vlaams jeugdbataljon van de Waffen-SS-divisie 'Langemarck'. In de marge hiervan schrijf ik ook over de ontzetting van de stad Arnswalde in Pommeren. Deze stad, tegenwoordig Polen, was sinds begin februari 1945 omsingeld door eenheden van het Rode Leger. In het kader van Operatie Sonnenwende werd de stad op 18 februari door Duitse, Noorse, Nederlandse en Vlaamse bataljons ontzet. In de daarop volgende nachten werden alle inwoners, gewonden en militairen via een corridor in veiligheid gebracht.
Toen de Sovjet-Russen op 23 februari Arnswalde bezetten, troffen ze er tot hun stomme verbazing niemand meer aan. Door hun deelname aan de ontzetting van deze Pommerse marktstad behaalden de 'Langemarckers' hun laatste succes. Over het beleg, de ontzetting en het aandeel van de Vlaamse Oostfronters hierin, vond ik veel gegevens in het schier onvindbare boek van Fritz Mörke, Der Kampf um den Kreis Arnswalde im Jahre 1945. Het werd door de auteur in 1973 in eigen beheer uitgegeven.

Drukproeven

De laatste week van de februarimaand ben ik zowel de hele tijd in de weer geweest met het verbeteren en nalezen van drukproeven. In de eerste plaats dan van mijn nieuw te verschijnen boek, mijn vijftigste, over de gevechtsgroep Georges d'Haese. In de zomer van 1944 nam een klein contingent van vijfhonderd Vlaamse 'Langemarckers' deel aan de gevechten in de zogenaamde Blauwe Bergen van Estland. Deze heuvels lagen/liggen op ongeveer twintig kilometer van de stad Narva en de gelijknamige stroom. Het was de eerste en enige keer tijdens de Tweede Wereldoorlog dat een Vlaming het bevel voerde over een grotere eenheid. Het boek zal in de komende lente verschijnen.
Daarnaast heb ik ook de drukproef van mijn opstel over bezet Kortrijk tijdens de Eerste Wereldoorlog, en bestemd voor het dertigste deel (tevens jubileumeditie) van de boekenreeks De Grote Oorlog van uitgeverij Aspekt, verbeterd.
Tot slot wil ik nog vermelden dat de brochure over de Elzasser activist Karl Roos, verschenen in de Altringer-reeks, uitverkocht is.

Daar ligt het verschil...

Wellicht is het u ook opgevallen dat de linkse Griekse premier Alexis Tsipras met de meeste welwillendheid en begrip ontvangen werd door de leden van de Europese Commissie, de voorzitter van het Europese parlement en de media. Wat een verschil toch met de nog altijd zetelende Hongaarse minister-president de rechtse populist Viktor Orban. De weerzin van zijn EU-collega's is nog altijd even groot als toen Orban in 2010 aan de macht kwam. Of de hypocrisie van het politiek correcte wereldje ten top.

In het degelijke opinieweekblad De Groene Amsterdammer volg ik met grote aandacht een driedelige reeks over de Armeense genocide, nu honderd jaar geleden. De 'vader' van deze uitroeiing van de Armeense christenen, die binnen de grenzen van het toenmalige Ottomaanse rijk woonden, was de Turkse dr. Mehmed Resid. Het tweede deel staat deze week in het blad te lezen. Deel drie zal binnen veertien dagen verschijnen.
Een bedenking hierbij: als je nagaat waar ter wereld er moslims wonen, is er vroeg of laat heibel, agressie, moord, terrorisme en oorlog. De geschiedenis is er om het te bewijzen. Wie de actualiteit ietwat volgt, weet voldoende.

Het drama van het Vlaamse jeugdbataljon aan de Oder

Eind vorige week diende ik het manuscript van het Narva-boek en de bijhorende illustraties in bij de uitgever. Vandaag nam ik dan een nieuw boekproject ter hand. Een boek met als thema de lotgevallen van de piepjonge soldaten die deel uitmaakten van het jeugdbataljon van de Vlaamse Langemarck-divisie. Heel wat knapen waren leden van de Vlaamse Hilterjeugd. Vooraf zal ik de voorgeschiedenis van het jeugdbataljon weergeven.  Het bataljon kwam in de tweede helft van april 1945 tot inzet aan de rivier de Oder. Voor de meeste jongens was het de hel op aarde. Immers ongeoefend als ze waren en zwak bewapend, konden ze schier geen weerwerk geven tegen de overweldigende overmacht van het Rode Leger. De meeste bekochten hun inzet met hun leven, werden gewond of door Sovjet-soldaten gevangen genomen.
Het boek zal onder meer enkele tot nu toe ongepubliceerde getuigenissen bevatten. Als alles vlot verloopt zullen de boeken over de 'Narva' en de 'Oder' samen verschijnen.

Nieuwe folders op de post

Vanmorgen vertrok via het postsorteercentrum van Gent een nieuwe lading folders op weg naar hun uiteindelijke bestemming. Folders met daarin de aankondiging van het negende deel van de Cahiers Staf de Clercq, met onder meer een opmerkelijke bijdrage van de Kempense historicus Gui van Gorp over Thomas de Backer en zijn relatie ten opzichte van Staf de Clercq. Een tweede folder met gegevens over mijn nieuwe Altringer-brochure; ditmaal gewijd aan de cartoonist Jam - Alidor, pseudoniemen van de gewezen rexist Paul Jamin.
Er zit ook een derde en laatste folder in de envelop ingesloten met daarop wat gegevens over enkele recente publicaties.
Eind deze week zouden ze overal gepost moeten zijn. Vanaf dan kijk ik met spanning uit naar de resultaten...

Vlaamse Oostfronters aan de Narva

De eerste week van het nieuwe jaar besteedde ik aan de lectuur van de letterlijk monumentale biografie die de Tieltse historicus Romain Vanlandschoot aan de "pastor van te lande" Hugo Verriest wijdde. Schreef er ook een recensie over.
Vandaag begon ik in opdracht van uitgeverij Aspekt aan het 'schrijfproces' van mijn nieuw boek met als titel Vlamingen aan de Narva: Kampfgruppe D'Haese, zomer 1944. Alle voorbereidingen en opzoekingen, waarin de meeste tijd kruipt, zijn al achter de rug. Het is de bedoeling dat het boek tegen de zomer verschijnt.
Volgende week verwacht ik tevens de exemplaren van het negende deel van de Cahiers Staf de Clercq. Even later gaat de intekencampagne van start.