Vooruit met de geit!

Ja, het is weer een tijdje geleden. Ik zat een tijdlang zonder inspiratie. Een nagenoeg volledig sociaal isolement lag hieraan ten gronde. Omwille van het feit dat mijn echtgenote aan een chronische ziekte lijdt, is zij een risicopatiënte, en dien ik ook mijn contacten te beperken tot een kleine bubbel. Het leven met corona is voor een groot deel van onze bevolking een dagelijkse last om dragen. 

Ik kan toch ook moeilijk verslag uitbrengen van alle boeken die ik lees. Trouwens recensies van een groot deel van mijn lectuur kunt u lezen op de webstekken van Kunsttijdschrift Vlaanderen en DoorbraakBoeken.be. Zo ben ik thans voor mijn plezier het prachtige boek van Richard Holmes, een van mijn lievelingsbiografen, This Long Pursuit: Reflections of a Romantic Biographer, waarin hij herinneringen ophaalt aan zijn leven als biograaf.

Begin oktober vat ik het werk aan van mijn Dwarsliggers. Hierin zal ik een selectie opnemen van mijn in tijdschriften, themabundels, jaarboeken, huldeboeken... verschenen biografische artikels, opstellen, lemma's en profielen. Ze verschenen zowel in publicaties in Noord en Zuid. Het is de bedoeling dat de geselecteerde bijdragen allen aangevuld en geactualiseerd zullen worden. Nu al wil ik laten weten dat het boek een 'dikkerd' zal worden.

Gisteren konden Ann en ik, aangepast aan de strenge coronaregels, genieten van een dagje aan zee in Oostduinkerke. Voldoende om onze hersenen en bloedvaten te vullen met zuurstof en jodium. En nu vooruit met de geit!

Woestijnhitte

 Tijdens deze bijzonder hete dagen waarbij we met woestijnachtige temperaturen geconfronteerd werden en worden, diende ik mijn werkzaamheden op een laag pitje te draaien. Ik kan immers niet tegen de warmte. Wat mij betreft, dienen de temperaturen zich maximaal tot 23°C te beperken. En een dagelijkse bui is ook wel welkom, zodat er geen tijd verloren gaat naar het besproeien van de tuin.

Meer dan lezen en het schrijven van recensies en enkele korte artikels voor Doorbraak.be en Kunsttijdschrift Vlaanderen heb ik deze maand dan ook niet gedaan. Meer zat er niet in. Thans hou ik me bezig met het schrijven van een klein opstel over de 18de eeuwse Franse misantroop Nicolas Chamfort. Een dwarsligger naar mijn hand. 

Jan Verroken overleden

Tijdens een Vindevogel-herdenking in Wortegem-Petegem (Foto Wevako)

Met de op 24 juli ll. op de Bijbelse leeftijd van 103 jaar overleden Jan Verroken had ik herhaaldelijk contact. Vooral toen ik aan mijn Leo Vindevogel-biografie werkte. Ik had toen enkele langere ontmoetingen met hem in het gezelschap van Remi de Vis (1926-2011). Jan Verroken had maar een half woord nodig om een tientallen minuten tellend exposé af te steken. Officieel volgde hij als CVP-mandataris Vindevogel op als volksvertegenwoordiger voor het arrondissement Oudenaarde-Ronse. Hij was een van de weinige politici van die partij die Vindevogel door dik en dun bleef verdedigen, en dat in een tijd dat de CVP niet meer aan de gewezen oorlogsburgemeester van Ronse herinnerd wenste te worden. Jan Verroken wijdde ook tientallen pagina's aan leven en werk van zijn voorganger. Hierover zult u echter niets lezen in de politiek correcte media, als ze al een in memoriam publiceren.
In het gezelschap van een gewezen vriend nam ik hem ook lange vraaggesprekken af. Tot een publicatie hiervan is het nooit meer gekomen.

Haatprediker

Het woord 'haatprediker' sloeg oorspronkelijk op extreme moslims en imans die haat predikten en nog altijd prediken tegen het Westen, de westerse beschaving en het katholicisme. Na verloop van tijd werd het woord hier te lande misbruikt door linkse activisten en dito media.
Een mooi voorbeeld hiervan is het opiniestuk dat de gewezen BRT-journalist Marc van de Looverbosch gisteren in de krant De Standaard publiceerde. Hij heeft het daar over "En het waren geen goedgelovige pastoors die opriepen om aan het oostfront te gaan vechten tegen het goddeloze bolsjewisme. Het waren haatpredikers". Het staat daar 'haatpredikers'. Ja, goed maar tegen wie? Zeker, zij predikten haat tegen het communisme. Wat is daar nu verkeerd aan, tenzij Marc van de Looverbosch een aanhanger van het communisme is? Zowat de hele toenmalige katholieke kerk predikte haat tegen het communisme. "Rome of Moskou" luidde de boodschap. Vlaams-nationale priesters als Jozef van Opdenbosch, Cyriel Verschaeve, de paters Callewaert en Stracke, Modest van Assche... deden dat. Zoals heel wat moslims thans haat prediken tegen het Westen, predikten katholieke en andere priesters toen haat tegen het communisme.
Anti-Vlamingen misbruiken vandaag maar al te graag het woord om hun haat en afkeer tegen de Vlaamse Beweging en het Vlaams-nationalisme te spuien. Daarom hanteren ze het woord 'haatpredikanten' als ze het over Vlaamsgezinde priesters hebben. Vandaar dan ook het 'haatartikel' van Marc van de Looverbosch tegen 11 juli.

Andrej Hlinka

Na mijn biografisch opstel over Jozef Tiso schreef ik dit weekeinde een artikel over priester Andrej Hlinka (1864-1938). Hij was een van de eerste en meeste bekende Slowaakse nationalisten, en lag mee aan de basis van het Slowaakse autonomiestreven binnen Tsjechoslowakije (1918-1939). Tevens was hij de bijzonderste leermeester van Jozef Tiso. Hlinka zorgde op zijn ziektebed ervoor dat deze laatste tot zijn opvolger benoemd werd. Terwijl Hlinka zich vooral richtte tot de Slowaakse fabrieksarbeiders, zocht Tiso in de eerste plaats zijn aanhang onder de boeren en de bedienden.
Mijn eerder beknopt artikel -ik diende mij te beperken tot een opgelegd aantal woorden- over priester Hlinka zal verschijnen op doorbraak.be. Zo voltooide ik mijn tweeluikje over deze twee prominente Slowaakse nationalisten.

Lode Wils (2)

Vandaag staat mijn lezersbrief in verband met het interview van Lode Wils over Leo Vindevogel in het nieuwe nummer van Knack. Grote stukken van mijn blogstukje werden erin opgenomen.

De mythe Lode Wils

De hoogbejaarde maar nog steeds vinnige professor Lode Wils heeft weer eens van zich laten horen. Naar aanleiding van een 'nieuw' boek Op zoek naar een natie: het ontstaan van Vlaanderen binnen België gaf hij een interview aan Walter Pauli (Knack, 17 juni 2020). Het boek is vooral een compilatie van eerder verschenen werk met hier en daar een aanvulling. Maar dit stukje is alvast niet bedoeld als een recensie.
Eerst: met Lode Wils kon ik al menig aangenaam gesprek voeren. Maar als er over het Vlaams-nationalisme gesproken wordt dan steigert hij, en staat ie op zijn gelijk. Voor hem is het Vlaams-nationalisme een etterbuil dat zo vlug mogelijk weggesneden dient te worden. Daar valt volgens hem niets goeds van te verwachten. In een andere publicatie schreef hij ooit dat wanneer de Vlaams-nationalisten aan de macht zouden komen, we hier Joegoslavische toestanden zouden kennen. Nu tot zover deze door Lode Wils gecreëerde mythe.
In het interview met journalist Pauli verwijst Wils ook naar mijn biografie over Leo Vindevogel. Ik heb het daar inderdaad over een "gerechtelijke moord" en een 'showproces'. Maar dat was het ook. De oorlogsburgemeester van Ronse stond er voor een jacobijnse volksrechtbank dat maar een straf kende: de doodstraf. Heeft de gewezen Leuvense professor ooit het door Jan Verroken uitgebrachte stenografisch verslag van dat proces gelezen? Las hij ooit de vele artikelen van wijlen journalist Louis de Lentdecker over het proces Vindevogel? Ik neem aan van niet. Anders zou hij niet beweren dat Vindevogel de doodstraf kreeg omdat hij tijdens de Tweede Wereldoorlog soldaten ronselde. Neen, daarvoor kreeg hij niet de doodstraf.
De communistische weerstand van Ronse en omgeving eiste zijn kop, en de toenmalige katholieke partij, de CVP, met mannen als Gaston Eyskens en Frans van Cauwelaert -de 'lieveling' van Wils- lieten Vindevogel als een baksteen vallen. Hij werd letterlijk opgeofferd om de rust in de regio te doen weerkeren. De uit Buchenwald teruggekeerde socialistische vooroorlogse burgemeester van Ronse, Eugène Soudan bewoog hemel en aarde om het vel van Vindevogel te redden. Tevergeefs. De CVP toonde geen interesse. Alle details met bronvermelding staan in mijn biografie vermeld. Ook de jurist en professor Hendrik Vuye, die de biografie in september 2013 in Ronse voorstelde, bevestigde de thesis dat Vindevogel gerechtelijk vermoord werd.
De voormalige ACW-man, die Wils ooit was, wil maar niet toegeven dat Vindevogel door zijn partij onheus behandeld werd.
Kortom. Lode Wils die er nog steeds prat op gaat dat hij een lange reeks Vlaams-nationale mythes bestreden heeft, creëert graag zijn eigen mythes; als hij het niet eens is met bepaalde feiten die indruisen tegen zijn katholiek belgicisme, dan is hij de spreekwoordelijke struisvogel die zijn kop in het zand steekt.