Prins Bernard en de Waffen-SS

In april 1945 gaf de Nederlandse prins Bernard aan manschappen van de Prinses Irène Brigade het bevel om zo'n tweehonderd krijgsgevangen genomen soldaten van de Waffen-SS ter plekke neer te schieten. Een moordbevel dus. De verantwoordelijke Nederlandse officier weigerde het bevel op te volgen en wees de koninklijke prins op de Conventie van Genève. Bernard, in zijn jeugd zelf lid van de Reiter SS, vertelde in 1980 in een interview dat het om een grap ging.

De prins staat tegenwoordig vooral bekend omwille van zijn aandeel in allerlei onfrisse zaakjes.

Op de uitkijk

Vanmorgen brachten we de nieuwe folders op de bus. Hiermee begint mijn zoveelste folderslag. In de omslag steken de folders van mijn nieuw te verschijnen werk: de brochure Frans van Immerseel en het Oostfront en het zevende deel van de Cahiers Staf de Clercq.
Zoals steeds is het ietwat bang afwachten op de reacties. Ik sta dus op de uitkijk. Zoals het spreekwoord zegt, hoe meer hoe liever.

Frans van Immerseel

Vanmiddag plaatste ik een punt achter mijn nieuwe brochure Frans van Immerseel: fotograaf en tekenaar aan het Oostfront, die begin volgend jaar zal verschijnen. De brochure verschijnt als nummer drie van de lopende Altringerreeks en zal ruim geïllustreerd zijn.
In de brochure ga ik ook nader in op de beschuldiging van Kameradendiebstahl, al of niet terecht? De befaamde kunstenaar Van Immerseel werd er alvast door een SS-krijgsraad voor veroordeeld. Biografen, publicisten en journalisten lieten deze 'zwarte' periode uit zijn leven lange tijd onbesproken.

Interview met professor Lode Wils

Vandaag publiceerde De Standaard een lang interview met Lode Wils. Ook nu berijdt de 83-jarige katholieke belgicist -ooit trad hij in het midden van de jaren 1960 bij de gemeenteraadsverkiezingen in Kortrijk op als ACW-kandidaat maar raakte niet verkozen- zijn bekende paardje. "Het Vlaams-nationalisme blijft een product van de collaboratie", zoals de titel van het artikel luidt. Immers op de vraag "Bestonden er voor WOI geen anti-Belgische sentimenten?" antwoordt de Leuvense professor-emeritus: "Die sentimenten bestonden wel, bij individuele mensen. Maar een anti-Belgische beweging, met een eigen tijdschrift of maandblad, bestond er niet. Dat hebben de Duitsers veranderd."
Hoe komt het toch dat de eerbiedwaardige professor steevast vergeet dat er in 1914 een tijdschrift als De Bestuurlijke Scheiding met mensen als Marcel Minnaert en Leo Picard bestond? Of wat niet in mijn kraam past, laat ik onvermeld. De hoofdbrok van het lezenswaardige interview handelt overigens over Bart de Wever.

Leesfolder 2

Vanmiddag bij de drukker mijn nieuwe leesfolder afgehaald; ditmaal gewijd aan de Duitse oorlogsfotograaf Paul Augustin, die in het voorjaar van 1943 aan het Oostfront sneuvelde. Begin volgend jaar zal ik de verspreiding ervan beginnen. Bij aankoop van een boek van mijn hand wordt hij gratis bijgeleverd, en dat zolang de voorraad strekt.

Die Zeit over 'Flandern'

In het nieuwe nummer van Die Zeit (nummer van 22 november 2012) worden er twee bladzijden gewijd aan die regio's die streven naar meer autonomie, zelfstandigheid of onafhankelijkheid binnen de Europese Unie. Achtereenvolgens worden Catalonië, Schotland, Vlaanderen, Lombardije en Zuid-Tirol behandeld. De ondertitel van het artikel luidt: "Reiche EU-Regionen wollen raus aus ihren Staaten", en is van de hand van Jochen Bittner.

Wat mede-auteur Matthias Krupa over Vlaanderen schrijft, kunt u hieronder lezen.

Heer van stand

Gisteren schreef ik een langere recensie over de pas verschenen biografie van meesterbiograaf Wim Hazeu over Marten Toonder, "heer van stand", en de schepper van Ton Poes en Olivier B. Bommel. Wat Willy Vandersteen voor Vlaanderen en Hergé voor België waren, was M. Toonder voor Nederland. Hij lag aan de basis van de striproman: een blokje van drie tekeningen met daaronder een tekst. In feite was Toonder in de eerste plaats een verhalenverteller. De teksten kunnen makkelijk zonder de tekeningen gelezen worden. Dankzij zijn strip werd Toonder mettertijd een vermogend man. Op persoonlijk vlak was hij eerder een stijfkoppig iemand die buiten zijn vrouw, weinig vertrouwen in mensen had. Het liefst leefde hij in zijn eigen droomwereld.
De tekst zal in het voorjaar van 2013 in het Kunsttijdschrift Vlaanderen verschijnen.