Peter Scholl-Latour 90

Dezer dagen werd de internationaal gerenommeerde Duitse journalist Peter Scholl-Latour negentig jaar. Nog steeds publiceert hij boeken, geeft hij lezingen en neemt hij deel aan discussies waarbij hij een kat een kat noemt. Hij is immers wars van enig politiek correct denken. Zijn reportages uit iedere hoek van de wereld werden de laatste decennia uitgestraald door de Duitse tv-zender ZDF. Hij kreeg er diverse prijzen en onderscheidingen voor.
PSL, zoals hij algemeen bekend staat, is sinds 1945 in elk land ter wereld op bezoek geweest. Maar in de eerste plaats is hij gespecialiseerd in de islamitische landen en in zwart Afrika. Hij spreekt vlot Arabisch; daarnaast ook Frans -zijn vader stamde uit Lotharingen en zijn Duitssprekende moeder uit de Elzas; zelf diende hij een tijdlang in het Franse Vreemdelingenlegioen- en Engels en wat Russisch. Vrij makkelijk kwam hij in contact met allerhande moslimleiders, die op hun beurt andere deuren voor hem openden waar de meeste reporters nooit toegang toe kregen. Een foto van hem samen met ayatollah Khomeini gold als een passepartout. In de jaren 1960 vertoefde Scholl-Latour maandenlang in het gezelschap van de Vietcong. Tegenover de Verenigde Staten van Amerika (gelijk onder welke president) staat hij zeer kritisch.
Ieder bezoek, iedere ontmoeting wordt door hem zorgvuldig voorbereid. Met zijn gasten voert hij lange gesprekken en neemt een tijdlang deel aan hun leven. Zo verbleef hij tijdens de Sovjet-bezetting van Afghanistan een tijdlang in het gezelschap van de moedjahedien, en nam hij er deel aan de ouderenraad waartoe de stamhoofden behoorden.
Voor deze 'grandseigneur' van een onvooringenomen journalistiek neem ik graag en vol eerbied mijn pet af. Peter Scholl-Latour is een instituut. Zijn motto luidt: "Ik beoordeel niemand maar vertel gewoon". Alvast kijk ik met begeerte naar zijn levensherinneringen uit.

Berlijn: originele foto van het stadspaleis

In de zomer van 1945 kreeg de Duitse fotograaf Martin Badekow (1896-1983) de opdracht om het door de geallieerden vernietigde Berlijn fotografisch vast te leggen. Zijn Amerikaanse opdrachtgever nam alle foto's mee naar zijn thuisland. Onlangs kon ik een van deze foto's kopen. Overigens een heel zeldzame opname. Zoals u kunt zien, doorstond het keizerlijk stadspaleis de tientallen bombardementen redelijk goed. De Berliner Stadtschloss was na de zomer van 1945 makkelijk te restaureren. Toch gaf DDR-dictator Walter Ullbrich er de voorkeur aan om de restanten de lucht in te jagen. In de plaats kwam een DDR-paleis dat vol arsenicum stak. Na de Wiedervereinigung werd het zogenaamde Kulturpalast afgebroken.  Thans wordt het Stadtschloss in zijn oude glorie weer heropgebouwd. Binnenin worden er tentoonstellingszalen en allerhande culturele fora gepland. Zo zal er weer een stukje van het oude Berlijn heropgebouwd worden.

Lapland: enkele impressies

Lapland en Johan Turi

Afgelopen week vertoefde ik in Lapland (het noorden van Finland). Er lag sneeuw en het vroor maar ook ginds was het geen gewone winter. Normaal heersen er midden februari temperaturen van zo'n -25°C en minder en ligt er een sneeuwlaag van zo'n 1,5 meter. Thans was het er gemiddeld -3 à -4°C en ligt er een halve meter sneeuw. Voor de Finnen is het een warme winter. Toch lag het besneeuwde landschap er prachtig bij. We maakten er een hondensledetocht en uitstappen (een 's avonds) met sneeuwscooters. Een geweldige ervaring. Kortom een weekje ontspanning. De reis ondernam ik met hetzelfde gezelschap als eerder al naar Spitsbergen en het zuiden van IJsland. Ik hoop hier binnen een paar dagen enkele foto's te kunnen plaatsen.
In Lapland -we bezochten onder meer ook het parlement van Lapland dat uit 23 volksvertegenwoordigers bestaat- 'ontdekte' ik de schrijver Johan Turi. Hij was de eerste die in 1910 een oorspronkelijk boek in het Laps schreef en uitgaf. Over hem hoop ik later een biografisch opstel te kunnen schrijven.

Toeristisch bord Kesterheide

Vermits de dekplaat op het voormalige praalgraf van Staf de Clercq op de Kesterheide historisch gezien geen enkele waarde bezit -ze dateert immers van de jaren 1960-, heb ik zelf een voorstel aan de mensen van Gooik gedaan. Indien de grond verkocht wordt en de restanten van de grafkelder verwijderd moeten worden, waarom dan geen toeristisch bord plaatsen? Hierop kan dan de nodige historische uitleg (onder meer over de betekenis van de vroegere Vlaamse Landdagen) vermeld worden.
In de lokale pers verschenen er een paar artikels naar aanleiding van deze zaak. Opvallend is de historische onzin en desinformatie die daarin verkocht wordt. Resultaat van een decennialange verwaarlozing van het geschiedenisonderwijs en de beroepsmatige eenzijdigheid van tal van onderwijskrachten.

Fotobiografie Joris van Severen: eerste fase

Vrijdagochtend ll. kwam vriend Maurits Cailliau de 248 mapjes ophalen met daarin meer dan 600 illustraties en beschrijvingen van Joris van Severen en zijn beweging. Iedere pagina van het boek kreeg een mapje. Het is nu de bedoeling dat hij alles nakijkt en eventueel zorgt voor aanvullingen en verbeteringen. Begin maart zal hij me alles terugbezorgen. Daarna kan ik verder aan de slag en het kladboek samenstellen. Samen zullen we zo de eerste fotobiografie binnen de Vlaamse historiografie op de boekenmarkt brengen. Inmiddels is de intekencampagne van start gegaan.

Staf de Clercq opnieuw in de actualiteit

Sinds de grond op de Kesterheide, waarop het voormalige praalgraf stond van Staf de Clercq, als bouwgrond te koop aangeboden werd, staat de voormalige stichter-leider van het VNV weer volop in de actualiteit. We vermeldden al een en ander in ons stukje van 9 januari. Sindsdien verschenen er in de regionale pers in het Pajottenland al wat artikels. Op vrijdag, 31 januari wijdde de regionale Brabantse Ring-tv er een aparte bijdrage aan. Afgezien van enkele fouten -zo werd de indruk gewekt dat de VNV-landdagen ook tijdens de bezettingsjaren op de Kesterheide doorgingen, wat uiteraard niet klopt- was het vooral een informatief stukje. Wat de reporter niet wist, is dat de verkoop door de erfgename van de weduwe van Staf de Clercq inmiddels (voorlopig) stopgezet is. Gezien de hoge vraagprijs voor de grond waren er geen kandidaat-kopers komen opdagen.
Vraag is ook wat er met de gedenkplaat die boven op de lege grafkelder aangebracht werd, zal gebeuren. Die plaat kwam er zonder dat de erfgename hiervan op de hoogte gebracht of om toestemming gevraagd werd. Wordt beslist vervolgd.