Merkel voelt zich bevrijd

Op 6 juni ll. werd de 70ste verjaardag van D-Day massaal en op grootse wijze herdacht. Ook de Duitse bondskanselier Angela Merkel behoorde tot de genodigden. Naast een zoveelste pleidooi voor de EU sprak ze ook over D-Day als "Tag der Befreiung". Met andere woorden de Duitse politica Merkel beschouwt de geallieerde landing op de Normandische kusten voor haar land als een dag van de bevrijding. Ze bedoelde uiteraard als een dag van de bevrijding van het nazisme. Toch bezit ze niet bepaald veel historische kennis. Immers D-Day ging gepaard met nog maandenlange bombardementen op Duitse steden en honderdduizenden doden. Of de toenmalige Duitsers zich op dat moment 'bevrijd' voelden? Dan had Merkel er toch wel beter aan gedaan en het voorbeeld van Helmut Kohl gevolgd, die tot twee maal toe weigerde de plechtigheden op de Normandische kusten bij te wonen, hoezeer zijn vriend François Mitterand ook aandrong.
Stel je voor dat Obama de Amerikaanse nederlaag in Vietnam als een bevrijdingsdag voor zijn land zou herdenken...

Nieuw leven

 Na een maand verhuizen, uitpakken, ordenen en plaatsen ben ik uiteindelijk tot rust gekomen. Enkele impressies vindt u hierbij. We zijn verhuisd en ik heb mijn eigen vleugel ingericht. Ik kan thans volop genieten van mijn nieuwe meubels onder meer van een bureau dat naar Engels ontwerp in Indonesië gemaakt werd, en via Nederland hier geleverd werd. Een andere droom van me was een grote tafel. Deze (2,40 m x 1,20 m) komt uit Amsterdam. Mijn boekenwanden werden door een gespecialiseerde schrijnwerker uit Ledegem geleverd.
Na 28 jaar in de Burgemeester Danneelstraat gewoond te hebben, vonden Ann en ik een nieuw tehuis in de Kortrijkse wijk Paters Mote. Hier hoop ik nog heel wat te kunnen schrijven en publiceren. De omstandigheden zijn voor me ideaal. Rust en stilte zijn alvast verzekerd. De omstandigheden zijn dus voor mij ideaal. Het eerstvolgende werk dat ik zal aanvatten is een biografisch opstel over de Amerikaanse dichter Ezra Pound, dat voor het tijdschrift Tekos bestemd is.
Vanaf vandaag zal ik weer met de regelmaat van de klok stukjes op mijn blog publiceren. Vooruit met de geit!

Verhuizen

 Zoals u kunt zien, ben ik me momenteel volledig aan het inrichten in mijn nieuwe studeerkamer/bibliotheek. Heel de maand is voorzien voor onze verhuis en de inrichting van onze nieuwe woning.
Tot 1 juni zal ik geen nieuwe blogstukjes meer publiceren. Op 1 juni meld ik me terug en krijgt u enkele nieuwe opnames te zien. Tot dan.

Ludo Simons in de Nottebohmzaal

 Tussen het verhuizen door probeer ik heel af en toe her en der een boekvoorstelling bij te wonen. Zo was ik donderdagavond aanwezig in de Antwerpse stadsbibliotheek, waar in de schitterende met boeken overladen Nottebohmzaal de voorstelling plaatsvond van het nieuwe werk Te boek! van professor Ludo Simons. Ann en ik kennen Ludo en zijn lieve echtgenote Leentje al geruime tijd. Professor Simons was onder meer de promotor van Ann toen ze in Antwerpen bibliotheekwetenschappen studeerde. Zelf kon Ann wegens haar ziekte de voorstelling niet bijwonen.
Naast Ludo Simons zelf spraken ook de huidige directeur-bibliothecaris, burgemeester Bart de Wever en uitgever Karl Drabbe. Daarnaast vond er onder leiding van Rik van Cauwelaert ook nog een panelgesprek over het boek en de dreigende opmars van het zogenaamde e-boek plaats. Al bij al valt een en ander ten gunst van het papieren boek uit. Het was 21u eer de receptie begon. Achteraf kon ik met de wagen van Stijn Streuvels-specialist Paul Thiers en zijn echtgenote mee naar huis rijden.
Met dank aan Karl Drabbe voor de geleverde foto's.

Werken

 Vanmiddag legde ik de laatste hand aan het 'kladboek' van de Fotobiografie Joris van Severen in wording. Begin volgende week zal ik alles nog eens overlopen. Het boek telt 248 blz. en zal einde oktober in Wakken voorgesteld worden. Begin mei gaat het hele pakket naar de drukker. Naast het herdenkingsprentje ziet u een foto van Jef François, commandant van de DMO op de landdag van Male in 1935.
Inmiddels verscheen in het laatste nummer (nr. 153) van het tijdschrift Tekos mijn opstel over Thomas Mann en de zijnen (p. 32-43). In deel 28 van de boekenreeks De Grote Oorlog: kroniek 1914-1918 werd mijn artikel, handelend over de korte periode dat mijn oude stad Ieper in oktober 1914 door de Duitsers bezet was (p. 15-24), opgenomen.
De komende weken zullen in het teken staan van onze toekomstige verhuis naar een woning met een aparte vleugel voor mezelf. De woning biedt ook meer mogelijkheden voor de mobiliteit van mijn echtgenote.

Helena Valkova

Ik denk dat de naam van Helena Valkova u niets zal zeggen. Deze mevrouw is de minister van Buitenlandse Zaken van Tsjechië. In een interview verklaarde ze op de vraag wat ze vond van de gewelddadige verdrijving van de Duitse inwoners uit de toenmalige republiek Tsjecho-Slowakije in 1945/1946: "Het ergste. Ik begrijp echter wel dat het een reactie was op de Duitse bezetting van Tsjechië in maart 1939 maar al bij al kwamen de inwoners toch ongedeerd uit de oorlog".
Haar woorden waren nog niet koud of ze kreeg alle mogelijke vaderlandlievende en joodse verenigingen over zich heen. Deze hadden het over een "ongelooflijke belediging" van alle slachtoffers van de nazi's en de holocaust. Minister Valkova probeerde nog vlug haar uitspraken in een bredere context te plaatsen door te verwijzen naar de Polen en de Russen die het zoveel erger te verduren hadden, maar het was te laat. Sindsdien is ze in de media en politieke middens de gebeten hond. Pittig detail: de minister is zelf van Duitse komaf (Duitse moeder en Tsjechische vader).
Nochtans is het Protektorat Böhmen & Mähren -zo heette Tsjechië tijdens de Duitse bezetting- relatief ongeschonden uit de oorlog gekomen. Zo werd Praag als enige Oost-Europese grootstad nooit gebombardeerd. Maar uiteraard mag je dergelijke uitspraken in politiek-correcte middens niet doen, of je krijgt de klassieke pek en veren over je heen.
(Bron: Frankfurter Allgemeine Zeitung van 26 maart 2014)

Bart de Wever in Ieper

 Gisteravond kwam Bart de Wever naar het stadsarchief van Ieper om er het boek van zijn partijgenoot Eric Defoort in te leiden. Het boek handelt over de eerste maanden van de Eerste Wereldoorlog en bevat een stukje familiegeschiedenis van Defoort. Het kreeg de nogal omslachtige titel: Laat mij droef en treurig wezen: familienotities over de zinloosheid van de Groote Oorlog en werd door uitgeverij Van Halewyck de wereld ingezonden.
Er was heel wat volk aanwezig. Naast veel familieleden waren er toch tal van aanwezigen die speciaal naar Bart de Wever kwamen luisteren. Nu die deed dat op zijn eigen eigengereide wijze en kreeg herhaaldelijk de lachers aan zijn kant. Zoals, toen hij het podium opkwam, zijn verwijzing naar zijn recente panda-optreden. Na het einde van de voorstelling verliet hij spoorslags de zaal.
Zelf woonde ik als oud-Ieperling de voorstelling bij. Met Eric Defoort voerde ik vroeger herhaaldelijk lange gesprekken. Ooit droomde hij ervan om een boek over Joris van Severen te schrijven. Of het er ooit nog van komt?