Film over veldmaarschalk Erwin Rommel

Donderdag ll. was het avondprogramma van de Duitse tv-zender ARD geheel gewijd aan Generalfeldmarschall Erwin Rommel. Eerst was er de twee uur durende film van scenarioschrijver en regisseur Niki Stein over de laatste zeven levensmaanden van de Wüstenfuchs. De figuur van Rommel werd prima vertolkt door Ulrich Tukur. De in de tijd beperkte levensperiode was uitstekend geschikt om een indringend beeld weer te geven van de met zijn eigen overhoop liggende Rommel. In de lente van 1944 geloofde hij niet meer in de eind-overwinning. Meer en meer twijfelde hij ook aan de realiteitszin van Hitler en zijn paladijnen. Of hij ook daadwerkelijk op de hoogte was van de plannen van kolonel von Stauffenberg, die de Führer fysisch wilde liquideren, blijft omstreden. Het antwoord luidt nog steeds 'jein'; een combinatie van het Duitse 'ja' en 'nein'. Rommel zelf liet terzake geen getuigenissen na. In oktober 1944 pleegde hij onder chantage zelfmoord. De film werd door een documentaire gevolgd. Alvast mocht ik een welbestede en informatieve avond voor het kleine scherm doorbrengen.

Biografie Leo Vindevogel XIV

Vandaag ben ik begonnen met het schrijven van het veertiende hoofdstuk van de Vindevogel-biografie in wording. Het is tevens het laatste hoofdstuk uit zijn oorlogsverleden. Daarin zal ik voornamelijk de aanslagen op hem en de daaruit volgende maatregelen tegen nogal wat Ronsenaars behandelen. Eind november zou ik volgens mijn planning met dat hoofdstuk moeten klaar zijn. In totaal komen er negentien hoofdstukken.

Mark Grammens, Nijlen en Oostkamp

Het afgelopen weekeinde van 20-21 oktober was nogal druk. De zaterdagmiddag woonden Ann en ik in het Provinciehuis in Antwerpen de huldiging van Mark Grammens bij. Meer dan tweehonderd mensen woonden deze viering in een te warme zaal bij. Terecht werd deze 'dwarse' en originele journalist gehuldigd. Een staande ovatie maakte dat duidelijk. Tijdens de navolgende receptie werd er heel wat nagepraat over de teloorgang van de Vlaamsbewuste journalistiek in ons land. Op dat vlak is Vlaanderen thans een woestenij geworden.

Aansluitend woonden we het vriendenmaal bij dat heel verzorgd was. Gelegenheid ook om nieuwe contacten te leggen en informatie te sprokkelen. De aloude vrienden Karl Drabbe en Gui van Gorp waren ook van de partij. Onze laatavondlijke wandeling door de Antwerpse straten naar ons hotel verliep gelukkig veilig.

De volgende ochtend om zes uur uit de veren en een half uur later reden we richting Nijlen, waar we zoals steeds present waren met een eigen stand op de Vlaamse ruilbeurs. Dankzij Lode van Dessel en zijn ploeg verliep de beurs vlot. Steeds ben ik blij dat er nog voldoende boekenliefhebbers afgezakt komen, en het niet steeds kwel en kommer is in dit digitaal tijdperk. Dat mensen zonder boeken kunnen leven, begrijp ik maar niet. Ik kon toch weer een en ander voor mijn verzameling op de kop tikken, en gelukkig verkocht ik ook wat publicaties van eigen hand zodat de balans in evenwicht bleef.

Naar het einde van de beurs toe om 16u. waren we al op weg naar Oostkamp. Daar hadden we een afspraak met de familie van kunstenaar Leo Vanderkerckhove. Deze laatste was gedurende de bezetting oorlogsburgemeester van Oostkamp. Na zijn internering in het hechteniskamp van Sint-Kruis Brugge legde hij het kampleven door middel van tekeningen vast. Ook tekende hij een aantal van zijn medegevangenen. Van deze tekeningen hoop ik binnen een paar jaar een kunstboek te kunnen samenstellen. Omstreeks 20u. waren we weer thuis.

Noorse officieren bij de Waffen-SS

Vandaag mocht ik het pas verschenen boek Norske offiserer i Waffen-SS van de historici Geir Brenden, Tommy Natedal en Knut Flovik Thoresen ontvangen. Het is een ruim geïllustreerd boekwerk van meer dan 500 blz. geworden. Naast een inleiding over de Noorse vrijwilligers bij de Waffen-SS bevat het boek een lexicon van alle Noorse SS-officieren. Een dergelijk boek bestaat nog niet over de Vlaamse Waffen-SS-officieren. ISBN 978-82-92870-64-8

Clervaux, Beieren en Achtervolging

We zijn net terug van een korte wandelvakantie in het Groothertogdom Luxemburg. Gedurende vijf dagen ondernamen we voettochten in de omgeving van Clervaux tot in Duitsland, de streek van Oberhausen. Onze bagage werd van hotel tot hotel vervoerd. Onderweg heel wat monumenten van de Ardennenslag 1944 gezien. Daarnaast volop genoten van de natuur in herfstkleuren. Zie bijgaande foto's. 

In de diverse hotelkamers, waar we logeerden volop gelezen. Voor Vlamingen die begaan zijn met hun land inzake de vele transfers naar Brussel en het Walenland, en die enigszins het Duits machtig zijn, is het boek van Wilfried Scharnagl, Bayern kann es auch allein: Plädoyer für den eigenen Staat (2012) een aanrader. Hierin klaagt de voormalige hoofdredacteur van de krant Bayernkurier de eindeloze transfers van het zuiden van Duitsland naar het noorden van het land aan, alsook deze van Duitsland naar de landen aan de Middellandse Zee. Als zelfstandige staat zou de Vrijstaat Beieren, luidens auteur, het veel beter hebben. Tegenwoordig, aldus Scharnagl, is er quasi geen verschil meer tussen West- en Oost-Duitsland maar des te meer tussen Noord- en Zuid-Duitsland. Terloops vergelijkt hij ook de situatie van Beieren met deze van Vlaanderen (p. 141-144), dat ook gebukt gaat onder de niet eindigende transfers naar francofoon België ("Krisenkessel Belgien"). Blijkbaar hebben de vele Beieren-vakanties van Bart de Wever er een en ander losgemaakt. Tevens komen de politiek-economische situaties in Schotland en Catalonië aan bod. Scharnagl is een overtuigd aanhanger van het Europa der volkeren maar gruwt van een Europa der naties. Het spreekt voor zich dat hij de euro liever gisteren dan vandaag kwijt wil. Het boek zal wel nooit in het Nederlands vertaald worden.

Het tweede boek dat ik tijdens deze GHL-vakantie las, was de thriller Achtervolging (2012) van Lee Child. Ik las alle Jack Reacher thrillers van hem. Voor mij pure ontspanning.

Cyriel Moeyaert te boek gesteld

Zopas publiceerde vriend Wido Bourel een netjes uitgegeven huldebrochure gewijd aan priester Cyriel Moeyaert. Al meer dan een halve eeuw is de thans 92-jarige Cyriel actief in Frans-Vlaanderen. Zijn verzameling die hij hierover aanlegde, is dan ook gigantisch. Als de weersomstandigheden het enigszins toelaten, trekt de gewezen inspecteur Nederlands er nog steeds met zijn fototoestel op uit. Gezien zijn functie hoeft het ons dan ook niet te verbazen dat hij een van de promotors is van het Nederlands en de streektaal in Zuid-Vlaanderen. Het was ook bij Cyriel, toen hij nog in Ieper woonde, dat ik de uit Kaaster afkomstige Zuid-Vlaming Wido leerde kennen. Op de foto hiernaast ziet u beiden staan ten huize van Cyriel Moeyaert in Sint-Jan-ter-Biezen bij Watou. De brochure Cyriel Moeyaert: in de taaltuin van mijn vaderen is dan ook een terechte hulde. Informatie www.widopedia.eu

Cyriel Moeyaert leerde me trouwens vanaf 1978 kennismaken met Frans-Vlaanderen. Jarenlang begeleidde ik hem op zijn vele tochten door de regio, en tientallen keren was ik zijn helper op even zoveel diavoorstellingen. Daarna was hij gedurende enkele decennia de man die mijn teksten op stijl en spelling nalas. Een ge-engageerd priester-leraar zoals er nog maar weinig zijn.

Nieuwe Katyn-documenten gepubliceerd

Afgelopen week gaf het nationaal archief van de Verenigde Staten meer dan duizend nieuwe documenten over Katyn vrij. In april en mei 1940 vermoordden Sovjet-agenten op bevel van Stalin meer dan 22.000 vooral Poolse officieren, die begraven werden in de wouden van Katyn nabij de stad Smolensk. De massagraven werden in april 1943 ontdekt, en door de Duitse bezetter propagandisch uitgebuit.
Uit deze thans vrijgegeven documenten blijkt dat Amerikaanse diplomaten en politici al van in het prille begin ervan op de hoogte waren, dat de Sovjets de daders waren. Ze zwegen echter en hielden de zaak geheim om de goede betrekkingen met Stalin niet in gevaar te brengen.
Over de zaak Katyn schreef ik in mijn (uitverkochte) brochure Professor Speleers en Katyn (2011).