brengt rust.
In het verleden verschenen van mijn hand al tientallen boeken en brochures over diverse figuren uit de geschiedenis van de Vlaamse Beweging en de collaboratie in Europa. De belangrijkste zijn o.a. Hendrik Jozef Elias, Reimond Tollenaere, Odiel Spruytte, Jeroom Leuridan, enz. Meer inlichtingen vindt u op mijn webstek. Met deze blog wil ik in de toekomst berichten over mijn nieuwe projecten en over de literatuur die ik daarbij doorneem.
vrijdag 18 augustus 2017
Bezoek Ieper
brengt rust.
donderdag 3 augustus 2017
Begrafenis Mark Grammens
Gisteren de begrafenis van Mark Grammens in Liedekerke bijgewoond. Heen en terug van het station naar de Sint-Niklaaskerk van Liedekerke was een hele afstand en klim. Een goed gevulde kerk en een schitterend vrouwenkoor. In totaal was ik van Kortrijk naar Liedekerke en terug vier uur onderweg met het openbaar vervoer.
woensdag 26 juli 2017
Mark Grammens is niet meer
![]() |
| Foto WEVAKO |
De gevolgen van de collaboratie en de repressie, samen met zijn overtuigde Vlaamsgezindheid liepen als een rode draad doorheen zijn leven. In Doorbraak.be schreef ik een bijdrage naar aanleiding van zijn overlijden. Ik hoef dat hier niet te herhalen. Enkel voeg ik er een foto uit de "oude doos" aan toe.
Hij is genomen op het stadhuis van Kortrijk toen Mark Grammens op 29 november 1998 de André Demedtsprijs overhandigd kreeg. Links naast hem staat Wim Meyers en rechts staat ondergetekende. Achter de laureaat ontwaren we Peter Logghe.
As. woensdag, 2 augustus om 11u15 vindt de uitvaart in Liedekerke plaats.
vrijdag 14 juli 2017
Karel de Rycke, nu tweede druk
Vanmorgen werd de tweede druk van mijn brochure Karel de Rycke: burgemeester en pluimveehouder geleverd. De eerste druk was immers in een mum van tijd uitgeput. Buiten een andere kaft zijn er inhoudelijk nagenoeg geen veranderingen gebeurd. Wel bewaar ik nog een voorraadje van de eerste druk. De prijs blijft 6€ + 2,50€ verzendingskosten.
dinsdag 11 juli 2017
Koude Oorlog nummer 1
Zopas verscheen het allereerste nummer van het nieuwe tijdschrift Koude Oorlog: politiek-diplomatie-oorlog-mens&maatschappij-spionage. Het is een uitgave van uitgeverij Aspekt en staat onder redactie van Frank Oosterboer, Perry Pierik en Marcel Reijmerink. In het eerste nummer staan er artikels over Hongarije, de Belgische garnizoensplaats Büren, de Nederlandse luchtmachtdienst, De Gaulle en het naoorlogse Europa, glasnost en perestrojka en het Stasi-archief. Alsook een bijdrage van mijn hand over de historicus Robert Conquest, die een aantal boeken over Sovjet-Rusland schreef. Aspekt geeft al enkele tijdschriften uit over de Eerste en Tweede Wereldoorlog en nu over de Koude Oorlog. Het is nu uitkijken naar een tijdschrift over het interbellum; dat is immers nog blanco terrein.
zondag 9 juli 2017
Cyriel Verschaeve in 1917
![]() |
| Romain Vanlandschoot. Foto Kurt Ravyts |
Ik kon er heen dankzij vriend Kurt Ravyts die mij kwam ophalen en terugbrengen. We behoorden tot de tweehonderd deelnemers die zich ingeschreven hadden - dubbel zoveel als aanvankelijk gepland. In de voormiddag was er een kleine rondleiding langs de belangrijkste Vlaamse pleisterplaatsen van Alveringem. We bezochten ook de kerk met daarin het schilderij waarop Verschaeve als Sint-Kristoffel fungeert. Op het kerkhof konden we even het graf van de kapelaan begroeten.
Ondanks het grote succes wat betreft inschrijvingen hadden Koen Bultinck en Frank Godderis alles in goede banen kunnen leiden. Een pluim voor hen. Van de vier referaten maakten deze van Romain Vanlandschoot over Verschaeves brief aan kardinaal Mercier en Frans-Jos Verdoodt over de brief aan paus Benedictus XVde de meeste indruk. Zij brachten nieuwe feiten naar voren. Aansluitend vond er in de tuin van het cultuurcentrum een heerlijke receptie plaats. Tijd om tientallen bekenden te groeten en hier en daar gesprekken en gesprekjes te voeren. Nadien, we behoorden tot de allerlaatsten die de receptie verlieten, zijn we nog samen met goede vriendKarl Drabbe in Oost-Vleteren het graf van Eric Defoort gaan begroeten. Achteraf was het aangenaam toeven op een terrasje. Het was al laat in de avond toen we bij volle maan huiswaarts reden.
donderdag 22 juni 2017
Doctoraat over René Victor
Gisteren in de late middag en vroege avond woonde ik de openbare doctoraatsverdediging bij van Jan Verstraete (geen familie!) over advocaat, flamingant en rechtsfilosoof René Victor. Het geheel duurde ietsjes meer dan twee uur en daarna volgde een verkwikkende receptie. Plaats van gebeuren was de aula van de Universiteit Gent in de Volderstraat. In de jury zetelden onder meer Jos Monballyu, Marcel Storme, Laurens Winkel en Bruno de Wever.
De promovendus, een kloeke zeventiger, verdedigde zijn proefschrift met verve. Terecht wees hij er op dat tot op heden de historiografie van de Vlaamse Beweging zo goed als geen aandacht aan René Victor besteedde. Zelfs in de recent uitgebrachte dikke biografie van Frans van Cauwelaert door Lode Wils wordt zijn naam niet vermeld. Toch had Victor een ruim aandeel in de vernederlandsing van het rechtswezen. Tijdens de repressiejaren behartigde hij zo'n 1500 strafdossiers. Victor was een hardwerkende studax die zichzelf maar weinig rust gunde. Mijn naamgenoot noemde hem terecht de "voedstervader van het Vlaamse rechtsleven".
Na een korte beraadslaging kende de jury meester Jan Verstraete met eenparigheid van stemmen hem de titel van doctor in de rechten toe. Nu maar hopen dat het proefschrift binnen afzienbare tijd tot een stevige biografie in boekvorm omgewerkt wordt. Voor mij was het alleszins een boeiende belevenis.
De promovendus, een kloeke zeventiger, verdedigde zijn proefschrift met verve. Terecht wees hij er op dat tot op heden de historiografie van de Vlaamse Beweging zo goed als geen aandacht aan René Victor besteedde. Zelfs in de recent uitgebrachte dikke biografie van Frans van Cauwelaert door Lode Wils wordt zijn naam niet vermeld. Toch had Victor een ruim aandeel in de vernederlandsing van het rechtswezen. Tijdens de repressiejaren behartigde hij zo'n 1500 strafdossiers. Victor was een hardwerkende studax die zichzelf maar weinig rust gunde. Mijn naamgenoot noemde hem terecht de "voedstervader van het Vlaamse rechtsleven".
Na een korte beraadslaging kende de jury meester Jan Verstraete met eenparigheid van stemmen hem de titel van doctor in de rechten toe. Nu maar hopen dat het proefschrift binnen afzienbare tijd tot een stevige biografie in boekvorm omgewerkt wordt. Voor mij was het alleszins een boeiende belevenis.
Abonneren op:
Posts (Atom)



