Hitlers utopia

 Tijdens de afgelopen dagen las ik het boek Hitler's Northern Utopia: Building the New Order in Occupied Norway van de Amerikaanse architect-historica Despina Stratigakos. Een gedegen boek volledig gebaseerd op nieuw bronnenonderzoek. Na de eindoverwinning was Hitler van plan om van Noorwegen een modelstaat bij uitstek te maken van zijn Groot-Germaanse Rijk. In zijn ogen waren de Noren de gedroomde voorbeelden van het Arische ras. Steden als Trondheim en Kristiansand zouden aan de hand van de richtlijnen van de Führer door onder meer Speer volledig herbouwd dienen te worden, en trekpleisters van de Nieuwe Orde-architectuur worden. Opvallend hierbij is dat de niet-Arische Lappen op hun oorspronkelijke plaatsen mochten blijven wonen. Van hen konden zijn soldaten immers leren hoe te overleven in de barre koude.

Allerhande

 Het feit dat ik heel wat minder op mijn blog publiceer dan enige tijd geleden, heeft alles te maken met de veranderingen die gebeurd zijn aan het blogsysteem zelf. De opmaak is volledig nieuw en als digitale analfabeet is het voor me er dus niet makkelijker op geworden. Integendeel! Allerlei nieuwe regeltjes werden ingevoerd die nu niet bepaald uitnodigend zijn om ermee te werken. In de toekomst zal ik nog wel berichtjes opmaken maar dan eerder korte. Ook zullen er minder illustraties verschijnen. Dat is nog moeilijker geworden, alsof die systeembeheerders er hun plezier in vinden om het de gewone gebruikers extra moeilijk te maken.

Dan is er nog corona die boekvoorstellingen schier onmogelijk maken, en bezoeken aan tentoonstellingen en andere uitstappen zoveel mogelijk verhinderen.

Intussen werk ik volop aan mijn Dwarsliggers. Uit mijn driehonderd tot nu toe gepubliceerde biografische bijdragen, artikels... heb ik er een zeventigtal geselecteerd om in het boek opgenomen te worden. Alles samen zal het boek een goede zeshonderd pagina's tellen met tal van illustraties. Het boek zal integraal in vierkleurendruk verschijnen. Publicatie is voorzien voor de herfst van 2022.

Cyriel Moeyaert is niet meer

Vrijdagavond, 25 september is Cyriel Moeyaert overleden in een rusthuis in Poperinge. In mei ll. kon hij in beperkte (corona!) kring nog zijn honderdste verjaardag vieren. Daarmee is een icoon uit de Frans-Vlaamse beweging heengegaan.

Persoonlijk heb ik aan Cyriel heel veel te danken. Hij leerde me niet alleen Frans-Vlaanderen kennen maar bracht me tevens in contact met heel wat toenmalige Vlaamse figuren. Ook zegende hij samen met Gijs van Rijckegem in 1987 ons huwelijk in. Hij was steeds een joviale man die gastvrij als geen ander was. Je kon op moeilijke momenten ook steeds op hem rekenen. Bij een goed glas wijn voerden we menig diepgaand gesprek.

De foto die hierbij afgebeeld staat, dateert nog uit gelukkige tijden toen hij de pastoorswoning van Sint-Jan-ter-Biezen bewoonde. Links zit onze goede vriend Wido Bourel.

Vooruit met de geit!

Ja, het is weer een tijdje geleden. Ik zat een tijdlang zonder inspiratie. Een nagenoeg volledig sociaal isolement lag hieraan ten gronde. Omwille van het feit dat mijn echtgenote aan een chronische ziekte lijdt, is zij een risicopatiënte, en dien ik ook mijn contacten te beperken tot een kleine bubbel. Het leven met corona is voor een groot deel van onze bevolking een dagelijkse last om dragen. 

Ik kan toch ook moeilijk verslag uitbrengen van alle boeken die ik lees. Trouwens recensies van een groot deel van mijn lectuur kunt u lezen op de webstekken van Kunsttijdschrift Vlaanderen en DoorbraakBoeken.be. Zo ben ik thans voor mijn plezier het prachtige boek van Richard Holmes, een van mijn lievelingsbiografen, This Long Pursuit: Reflections of a Romantic Biographer, waarin hij herinneringen ophaalt aan zijn leven als biograaf.

Begin oktober vat ik het werk aan van mijn Dwarsliggers. Hierin zal ik een selectie opnemen van mijn in tijdschriften, themabundels, jaarboeken, huldeboeken... verschenen biografische artikels, opstellen, lemma's en profielen. Ze verschenen zowel in publicaties in Noord en Zuid. Het is de bedoeling dat de geselecteerde bijdragen allen aangevuld en geactualiseerd zullen worden. Nu al wil ik laten weten dat het boek een 'dikkerd' zal worden.

Gisteren konden Ann en ik, aangepast aan de strenge coronaregels, genieten van een dagje aan zee in Oostduinkerke. Voldoende om onze hersenen en bloedvaten te vullen met zuurstof en jodium. En nu vooruit met de geit!

Woestijnhitte

 Tijdens deze bijzonder hete dagen waarbij we met woestijnachtige temperaturen geconfronteerd werden en worden, diende ik mijn werkzaamheden op een laag pitje te draaien. Ik kan immers niet tegen de warmte. Wat mij betreft, dienen de temperaturen zich maximaal tot 23°C te beperken. En een dagelijkse bui is ook wel welkom, zodat er geen tijd verloren gaat naar het besproeien van de tuin.

Meer dan lezen en het schrijven van recensies en enkele korte artikels voor Doorbraak.be en Kunsttijdschrift Vlaanderen heb ik deze maand dan ook niet gedaan. Meer zat er niet in. Thans hou ik me bezig met het schrijven van een klein opstel over de 18de eeuwse Franse misantroop Nicolas Chamfort. Een dwarsligger naar mijn hand. 

Jan Verroken overleden

Tijdens een Vindevogel-herdenking in Wortegem-Petegem (Foto Wevako)

Met de op 24 juli ll. op de Bijbelse leeftijd van 103 jaar overleden Jan Verroken had ik herhaaldelijk contact. Vooral toen ik aan mijn Leo Vindevogel-biografie werkte. Ik had toen enkele langere ontmoetingen met hem in het gezelschap van Remi de Vis (1926-2011). Jan Verroken had maar een half woord nodig om een tientallen minuten tellend exposé af te steken. Officieel volgde hij als CVP-mandataris Vindevogel op als volksvertegenwoordiger voor het arrondissement Oudenaarde-Ronse. Hij was een van de weinige politici van die partij die Vindevogel door dik en dun bleef verdedigen, en dat in een tijd dat de CVP niet meer aan de gewezen oorlogsburgemeester van Ronse herinnerd wenste te worden. Jan Verroken wijdde ook tientallen pagina's aan leven en werk van zijn voorganger. Hierover zult u echter niets lezen in de politiek correcte media, als ze al een in memoriam publiceren.
In het gezelschap van een gewezen vriend nam ik hem ook lange vraaggesprekken af. Tot een publicatie hiervan is het nooit meer gekomen.

Haatprediker

Het woord 'haatprediker' sloeg oorspronkelijk op extreme moslims en imans die haat predikten en nog altijd prediken tegen het Westen, de westerse beschaving en het katholicisme. Na verloop van tijd werd het woord hier te lande misbruikt door linkse activisten en dito media.
Een mooi voorbeeld hiervan is het opiniestuk dat de gewezen BRT-journalist Marc van de Looverbosch gisteren in de krant De Standaard publiceerde. Hij heeft het daar over "En het waren geen goedgelovige pastoors die opriepen om aan het oostfront te gaan vechten tegen het goddeloze bolsjewisme. Het waren haatpredikers". Het staat daar 'haatpredikers'. Ja, goed maar tegen wie? Zeker, zij predikten haat tegen het communisme. Wat is daar nu verkeerd aan, tenzij Marc van de Looverbosch een aanhanger van het communisme is? Zowat de hele toenmalige katholieke kerk predikte haat tegen het communisme. "Rome of Moskou" luidde de boodschap. Vlaams-nationale priesters als Jozef van Opdenbosch, Cyriel Verschaeve, de paters Callewaert en Stracke, Modest van Assche... deden dat. Zoals heel wat moslims thans haat prediken tegen het Westen, predikten katholieke en andere priesters toen haat tegen het communisme.
Anti-Vlamingen misbruiken vandaag maar al te graag het woord om hun haat en afkeer tegen de Vlaamse Beweging en het Vlaams-nationalisme te spuien. Daarom hanteren ze het woord 'haatpredikanten' als ze het over Vlaamsgezinde priesters hebben. Vandaar dan ook het 'haatartikel' van Marc van de Looverbosch tegen 11 juli.